மெழுகுப் பொம்மை

 

கீதாவிற்கு, பரம்பரை, பரமபரையான ராகவ் குடும்பத்தின் மூர்க்கத்தனத்தை, வேலைக்காரி சின்னம்மா சொன்னதைக் கேட்டதும் உடலெல்லாம் வியர்த்து வெடவெடத்தது, நெஞ்சிலே காயம்பட்டது போன்று வேதனை கிளம்பியது.

ராகவின் குடும்பம் ஒரு வீரப்பரம்பரை என்று மட்டும் தான் கேள்விப்பட்டிருந்தாள். மற்ற ரகசியங்கள் அவளுக்குத் தெரிய நியாயமில்லை. பெரிய இடமென்றாலே அதில் பல மர்மங்கள் நிறைந்திருக்கும் என்பதைக்கூட அறியாத பேதையாக இருந்தாள் கீதா.
வீரப் பரம்பரையாக இருந்து விட்டுப் போகட்டும், அதற்காகத் தனக்குக் கிடைக்காத ஒன்று மற்றவர்களுக்கும் கிடைக்கக்கூடாது என்று நினைக்கும் அந்த மூர்க்கத்தனத்துக்குப் பெயர் வீரமா?

கடவுளே. அப்படியானால் ராகவின் மூர்க்கத்தனம் குழந்தையிடமும் அல்லவா படிந்துவிடும். இரண்டு வயது கார்த்திக் தோற்றத்தில் மட்டுமல்ல பாவனைகள், உணர்ச்சிகளில் கூட ராகவ் மாதிரியே இருக்கிறான்.

குழந்தையை இங்கேயே வளரவிட்டால் கணவரின் குணம் படிந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

தன் குழந்தை மீது கணவனின் வாடையே படாதபடி வளர்க்கவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தாள். ஒருவன் நல்லவனாவதும், கெட்டவனாவதும் சூழ்நிலையால் தானே!

ஆரம்பத்திலேயே நறுக்கிவிட்டால் தான் நல்லது. குழந்தையை எப்படி மீட்பது என்று சிந்தித்தாள்.

சிந்தித்ததின் முடிவுதான் இன்று கார்த்திக் வெளியூரில் உள்ள நல்ல கான்வென்டில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

லீவிற்கு வீட்டிற்கு வருவதோடு சரி. ராகவ் எத்தனையோ தடுத்தும், சாமர்த்தியமாகப்பேசி அவனை மடக்கி கான்வென்டில் சேர்த்தாள்.
தன் ஒரே மகனைப் பிரிந்து இருப்பதில் அவளுக்கு வருத்தந்தானென்றாலும் பிள்ளையினிடத்தில் கணவனின் மூர்க்கத்தனம் படரக்கூடாது என்ற நல்ல எண்ணத்திற்காகத் தான் அப்படிச் செய்தாள்.

இதோ, ஒருவருடப் படிப்பு முடிந்து நீண்ட லீவில் வரப்போகிறான் கார்த்திக்.

கீதா, கார்த்திக்கிற்காக அவனுக்குப் பிடித்த ஸ்வீட்டுகளையும், காரங்களையும் செய்துவைத்துக் காத்திருந்தாள்.

வந்து இரண்டு நாட்களுக்கெல்லாம் கார்த்திக்கிற்குப் போரடித்தது. விளையாட ஆளில்லாமல் தவித்தான்.

அவன் தவிப்பை உணர்ந்த கீதா, தன் தோழியை லீவிற்கு அவள் மகனை அழைத்துவரும்படி எழுதியிருந்தாள். அதன்படியே கீதாவின் தோழி பிருந்தா தன் மகன் வசந்தை அழைத்துவந்திருந்தாள்.

கார்த்திக்கிற்கு ஒரே மகிழ்ச்சி தன்வயதொத்த வசந்திடம் எளிதாக ஒட்டிக்கொண்டான். பிள்ளைகள் இருவரும் விளையாடத் தோழிகள் இருவரும் தங்கள் பழையகால நினைவுகளை பகிர்ந்துகொண்டிருந்தனர்.

திடீரென வசந்த் வீறிட்டு அழுததைக்கேட்டுத் தோழிகள் இருவரும் பதறி ஓடினர்.

“ஏய், கார்த்திக், வசந்த் ஏன் அழறான்?” கேட்டாள் கீதா.

“தெரியலை” என்றான் கார்த்திக் முறைத்தபடி.

அதற்குள் வசந்த் “வாம்மா நம்ம ஊருக்குப் போவோம். கார்த்திக் எனக்கு விளையாட அந்த மெழுகு பொம்மையைத் தரமாட்டேங்கிறான்” என்று சொல்லியழுதான்.

“டேய், கார்த்திக் நீ சமர்த்தில்லையா, சித்தநாழி அவன்கிட்டே கொடு பொம்மையை” என்று கீதா சொல்ல-

“இதை மட்டும் நான் தரமுடியாது, வேறு சாமான்களை வைச்சு விளையாடச்சொல்லு”

“நம்ம வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறான் வசந்த். உனக்கு இதே மாதிரி மெழுகு பொம்மை நாளைக்கு வாங்கித்தருகிறேன். அதை அவனிடம் கொடு” என்று கீதா எத்தனையோ சொல்லியும் அவன் கொடுக்க மறுத்ததால் கீதா கோபம் கொண்டு அவனிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பிடுங்கப்போனாள்.

அதற்குள் கார்த்திக் “சரி என்னோடு வா தருகிறேன்” என்று சொல்லி அழைத்துப்போனான் வசந்தை. ஆவலோடு அவனைப் பின்தொடர்ந்தான் வசந்த்.

சட்டென்று ஒரு தீக்குச்சியைக் கிழித்து அந்தப் பொம்மையின் மேல் வைக்க மெழுகுபொம்மை கரைந்து உருகிப்போனது. அதைப்பார்த்து வசந்த் அழுதான்.

இந்தக் காட்சியைப் பார்த்த சீதா அதிர்ச்சியால் உறைந்து போனாள்.
உலகத்தின் எந்த மூலைக்குப் போனால் என்ன? பரம்பரை குணம் போகாது என்பதை உணர்ந்து கொண்டாள் கீதா. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
நந்தினி கவனமாக தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தாள். வயலட் நிற ஷிபான் புடவை, அதில் சின்னச் சின்ன வெள்ளி நட்சத்திரங்கள். அதே கலர் ரவிக்கை. ஒற்றை முத்து தோடுகள். முத்து வளை. கழுத்தில் மூன்று முத்துக்கள். வெள்ளை கைப்பை வெள்ளை குதிகால உயர்ந்த ஷூ. வில்லாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வாசலில் வந்து நின்றவளை ‘வா’ வெனச் சொல்லக் கூடத் தோன்றவில்லை ராமசர்மாவுக்கு. அவளைப் பார்த்ததுமே பத்துவருட நினைவுகள் தொடர் நிகழ்ச்சியாகத் தோன்றின மனக்கண்முன். சிவகாமி அவர் வீட்டிற்கு வந்தபொழுது இருபது வயதுதான் இருக்கும். வெட வெடவென உடல்வாகு, சிவந்த நிறம் கரப்பான் பூச்சியைக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
"நீங்கள் தேடி வந்த வீடு இது இல்லை" என்று சொல்ல நினைத்தவள், சுதாரித்துக்கொண்டு "வாருங்கள், வணக்கம்" என்றாள் வனிதா. வந்தவர் அவளின் அண்ணன் மாதவன். வசதியாக இருப்பவர். பெட்டிக்கடைக்காரனை காதலித்த குற்றத்திற்காக தங்கையென்ற உறவையும் மறந்து. "இந்த வீட்டில் உனக்கு இடமில்லை ,வெளியில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தீர்த்தா புடவைக்கு இஸ்திரிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அம்மா, தெரு வாயிற்படியிலிருந்து கத்தினாள். “தீர்த்தா, சீக்கிரம் இங்கு வந்து பார், யார் வந்திருக்கிறார்கள் என்று!” தீர்த்தா அவசரமாக வெளியில் வந்து பார்த்தபோது சுஜா நின்றிருந்தாள், தலை நிறையப் பூவும் வாய் நிறையச் சிரிப்புமாய்! நமக்குத் தெரிஞ்சு, கவுன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“சாவித்திரி! சாவித்திரி” எல்லையற்ற கோபத்தோடு கத்திக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தார் பத்மனாபன். கோபமாக இருந்தாலொழியப் பத்மனாபன் இப்படிக் கத்த மாட்டார் என்று அவளுக்குத் தெரியும். பயந்த படியே சுருதி குறையக் கேட்டாள். “என்னங்க?” “ராதா எங்கே? கல்லுhரியிலிருந்து வந்து விட்டாளா? இல்லையா?" “வந்து விட்டாள். இதோ கூப்பிடுகிறேன்” உள்ளுக்குள் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நல்ல இடத்து சம்மந்தம்
வெளிச்சத்தின் நிழல்
வேரிலும் காய்க்கும்
மெழுகுவர்த்திகள்
ரசிகன்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)