மக்தலேனா

 

20 வருடங்களுக்கு பிறகு…

நானாகவே நிற்கிறேன். அடையாளம் தெரியாதவர்கள் பற்றி கவலை இல்லை. தெரிந்து தெரியாத மாதிரி போவோர் பற்றிய அக்கறை இல்லை. அடையாளம் தெரிந்து கொண்டு அருகில் வருவோர் பற்றி தான் பயம். இருபது வருட கேள்விகளுக்கு என்னிடம் பதில்கள் இல்லை.

எல்லாம் இறைவன் செயல் என்று யாராவது கூறினால் நான் பொறுப்பல்ல. எல்லாம் இதயத்தின் செயல் என்கிறேன்.

ஊருக்கு சென்று நான் முதலில் நின்ற இடம் ஆலய வாசல் தான்.

“வா நரேந்திரா உனக்காகத் தான் இத்தனை வருடம் காத்திருந்தேன்” என்று விவேகானந்தரை அழைத்தது போல ஒரு குரல். “வா விஜயேந்திரா…. உனக்காகவே இந்த கண்களும்… கதவும்.. திறந்தே இருக்கின்றன…” என்றது. சொற்களின் ஆழம் என்னைத் தின்றது.

நன்றாக உற்றுப் பார்த்தேன். வார்த்தை குவியாத உருவத்தில்… மென் சோகம் புன்னகையாகி என்னை பார்த்து தலை அசைத்தது.

நெருங்க நெருங்க… குரலற்ற ஓவியம்… வாழ்வற்ற தேகத்தில் வெள்ளை உடையில்…. ஒரு தேவ தூதி…. என்றே நம்பினேன்.

கன்னியாஸ்திரி என்பதெல்லாம்…. கடவுளுக்குத் தெரியும். காதலித்தவன் முன்னால் பேசாமல் இருக்க முடியாது. ஓடி வந்து கை பற்றிக் கொண்டாள்.

முகம் மாறி இருந்தாலும் அருகாமை அவள் என்றது.

“என்னாச்சு… ஏன் இப்டி….?!” கண்கள் மிரள பார்த்தேன். வாடைக்காற்றுக்கு வேறு வேலை இல்லை. வந்து ரகசியம் கேட்க சுழன்று கொண்டிருந்தது.

“உன்ன தேடி வந்திருக்கணும் விஜயேந்திரா…..” என்றாள். ஒரு பாதாள குகைக்குள் இருந்து மூன்றாம் நாள் வெளிவரும் குரல் போல இருந்தது. காலத்தின் கருப்பு கசிவுகளை கடினப்பட்டு விலக்கிக் கொண்டு வந்திருந்தது…..அந்த பெண்புறா குரல்.

பதில் இல்லை என்னிடம்.

அப்படியே ஒரு முறை ஆழமாய் பார்த்தவள்….”அப்டியே இருக்க…. அதே தோள் புரளும் ஹேர் ஸ்டைல்…..பொன்னிற சார்மிங்….பொன்னுடல் ஸ்மார்ட்னெஸ்…….உனக்கு வயசே ஆகல விஜயேந்திரா…..” என்றவள் கண்களில் மேலும் கீழும்…. காலத்தின் கருப்பு வளையம்.

பேச்சு எங்கெல்லாமோ போனது. 20 வருட கதை என்றால்… இரண்டு மணி நேரங்கள் போதுமா..

இறகு முளைக்க தோன்றிய போதெல்லாம் வானம் இல்லை என்னிடம் என்றாள். வானத்தில் மறுகோடியில்.. நிறம் தேடிக் கொண்டிருந்தேன் நான் என்றேன்.

சிறு இடைவெளியில் ஆண்டவர் சிலையை நகராமல் பார்த்திருந்தோம். ஆலய வாசலில் நிறைய மற்றம்.

சட்டென “சரி ரேவா கூட லவ் எப்டி…” என்றாள். சிலுவையின் கனம் கூடியதை உணர்ந்தேன்.

“நீ போனப்பறம் இருந்த தனிமையை ரேவா தான் போக்கினா. எந்த புள்ளில காதல் ஆச்சுன்னு தெரியல…” என்றபோது அவள் முகத்தை பார்க்க முடியவில்லை. கருணையற்ற முகத்தில்… என்னை வரைந்திருந்தது போல உணர்ந்தேன்.

“நான் வரவே மாட்டேன்னு முடிவு பண்ணிட்ட இல்ல…” என்றவள் ஒரு கல்லுக்குள் நின்றிருந்தது போல இருந்தது.

“அப்டி யோசிச்சிருக்க கூடாது. என்னவோ விளையாட்டுத்தனம்” என்றபோது எனக்கு கண்களில் இதயம் கசிந்தது.

“நீயும் ரேவாவும் ஒருமுறை பள்ளிக்கூடத்துல டான்ஸ் பண்ணுனீங்கள்ல… அப்ப அதை பாக்க நான் வந்திருந்தேன்” என்றாள்.

எனக்கு திக்கென்றது.

“அன்னைக்கு ஜோடியா ஆடி அவ்ளோ பாராட்டு…. செம ஜோடின்னு எல்லாரும் சொல்லி.. பயங்கர வாழ்த்து. அதை நீ பார்த்தியா…?” என்றேன்.

“ம்ம்ம்… கூட்டத்துக்குள்ள தனியா ஓரமா நின்னு….” என்றவள் ஒரு நிழல் போல தெரிந்தாள்.

“ஏன் என்கிட்ட வந்து பேசல…” ஆலயத்தின் நிழல் தாண்டியும் அவள் மீது ஏதோ வெளிச்சம் படுவதாகவே தோன்றியது.

“மனசுக்குள்ளயே பேசிட்டு போய்ட்டேன்” என்றவளின் நெற்றியில் சுருக்கம் கூடியது.

அமைதியில்… என்னையே வெறித்துப் பார்த்தாள். நொடியை வேகமாக்க…..” ஏன் அப்டி பாக்கற…? என்றேன். வார்த்தையில்…. வெறுமை எனக்கு.

“உன்ன விட்டு தூரமா இருந்தாலும்…உன்ன பத்தி எல்லாமே எனக்குத் தெரியும்” என்றாள்.

அவளை உற்று பார்த்துக் கொண்டே “எப்டி…?” என்றேன்.

“நமக்கு பிடிச்சவங்க என்ன பண்றாங்கன்னு தேடுவோம்ல… அப்டி தேடி தேடி எல்லாமே தெரியும்…” என்றவள் கண்களில்… நான் ஒரு முறை அமிழ்ந்து எழுந்தேன்.

“ரெம்ப வருசத்துக்கு அப்பறம் ஒரு நியூ இயர் அன்னைக்கு இதே இடத்துல வெச்சு… ரேவா என்கிட்டே சொன்னா. உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் மறைச்சிட்டேன். மன்னிச்சிருன்னு எல்லாம் சொன்னா…..” என்றவள் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டே….. “இப்போ வரை நாங்க க்ளோஸ் பிரெண்ட்ஸா தான் இருக்கோம்…அதுல ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லை” என்றாள்…மெல்ல புன்னகைத்தபடியே.

ஆண்களின் காதல் ஆறு போல ஓடி விடுகிறது. பெண்களின் காதல் வறண்டாலும் குளமாகவே இருக்கிறது. எனக்கு ரேவாவைப் பற்றி கேட்க தைரியம் வரவில்லை. அவளும் அதற்கு மேல் ரேவாவைப் பற்றி கூறவில்லை.

“சரி அதெல்லாம் இருக்கட்டும்.. இதென்ன சிஸ்டர்… வேஷம்….” ஆரம்பத்தில் இருந்தே இருந்த குழப்பத்தை வார்த்தையாலே கேட்டு விட்டேன்.

“வாழ்க்கையே வேஷம்தான. இதுல சிஸ்டர் வேஷம் என்ன.. ஒய்ப் வேஷம் என்ன….”

‘நிழலும் சுடும்தான போல……’ உணர்கையில்…தோளை யாரோ தொட பட்டென திரும்பினேன்.

நடுங்கிய முகத்தில்,….நண்பன் பிரான்சிஸ்.

‘பிரான்சிஸ் ..’ என்று கண்கள் விரிய கட்டிக் கொண்டேன்.

கண்கள் பனிக்க என்னை நகர்த்தியவன்…. ‘வா வீட்டுக்கு போலாம்’ என்று என்னை அழைத்துக் கொண்டே அவளின் கையைப் பற்றியும் அழைத்தான்.

நான் இருவரையும் பார்த்தேன்.

‘நான் வரல விடு…’ என்று ஒரு குழந்தையைப் போல கீழே விழுந்து புரண்டு…சற்று முன் பேசிக்கொண்டு இருந்தவளா இவள்… என்பது மாதிரி எனக்குள் குழப்பம் சுழல…அழுது அடம் பிடித்து கத்தி கூச்சலிட்டாள்.

மிரட்சியின் உச்சத்தில்.. தடுமாறிய நான்…..”என்னாச்சு பிரான்சிஸ்……..ஏன் இப்டி…… பண்றா…….அவளுக்கு என்னாச்சு… நீ ஏன் அவளை கூப்பிடற…” இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டே தொடர் கேள்விகளை யாருக்கும் கேட்காத ஆலய மணி ஓசையோடு கேட்டேன்.

மணி சத்தம் ஓயட்டுமென பார்த்தவன்…. பிறகு அது பற்றி கவலை இல்லாமல்….”நீ போனப்பறம்… நாங்க கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டிய சூழல் வந்திருச்சு. வீட்ல முடிவு பண்ணினது. ஆனா தாலி கட்டுன அந்த நொடிலருந்து அவ மனசால ஒரு கன்னியாஸ்திரி ஆகிட்டா. அடிக்கடி இங்க வந்து உக்காந்துக்குவா… அந்த உடுப்பை போட்டுக்கிட்டு தன்னை ஒரு கன்னியாஸ்திரியாவே நினைச்சுக்குவா. இப்டி இவ இங்க வந்து உக்கார்ந்துக்கறதும்….. நான் வந்து கூட்டிட்டு போறதும்… வழக்கம் தான்….” என்று சொல்லி தலை கவிழ்ந்து குலுங்கினான்.

நான் ஆலயத்தையும் அவனையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டே அங்கிருந்த திண்ணையில் சரிந்தமர்ந்தேன். என் தலைக்கு மேல் வானம் வேகமாய் கீழே வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது.

“நான் தான் ஜீசஸ்… நீ தான் மக்தலேனா…” என்று ஒரு கிறிஸ்துமஸ் அன்று ரேவாவிடம் இருந்து வாங்கிய பொட்டை நெற்றியில் வைத்து விட்டேனே… அந்தக் காட்சி நிகழ்ந்த இடம் இதே இடம் தான்.”

“நீ மனசுக்குள்ள பார்த்த அந்த காட்சி இப்ப எனக்கும் தெரியுது விஜயேந்திரா…” என்று கண்கள் சுழல பார்த்துக்கொண்டே மண்ணில் அமர்ந்து தன் நிழலுக்கு பொட்டிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

நான் வேகமாய் எழுந்து கண்ணீர் மல்க பின்னிருந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டேன்.

அதன் பிறகு பிரான்சிஸ் அங்கு நிற்கவில்லை. என் தோளில் இருந்த சிலுவையின் கனம் இன்னும் இன்னும் கூடியது. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
"இந்த விருது கிடைக்கும்னு நினைச்சிங்களா.....?" "இந்த விருதுன்னு இல்ல... ஏதோ ஒரு விருது கிடைக்கும்னு நினைச்சேன்......" "இன்னொரு கேள்வி...." "கேள்வி கேக்க ஆரம்பிச்சிட்டீங்க.. அதுல என்ன இன்னொரு கேள்வி.. எல்லாமே கேள்வி தானே..." "உங்க எழுத்து மாதிரியேதான் சார் இருக்கு.. உங்க பதிலும்..." "நன்றினு சொல்லிட்டு உங்கள கடந்து ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அந்த மண்பாதை சட்டென தன்னை குறுக்கிக் கொண்டு ஒத்தையடி பாதையாக வளைந்து நெளிந்து நீண்டு கிடக்க, உயிர் வலிக்க வெளிவரும் அலறலோடு, கிழிந்த உடையுடன் அவள் காற்றோடு கலந்து காற்றை விட வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தாள்....நான்கு மனிதர்கள்... அவளை விரட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்... ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவரவர் இடத்தில் அவரவர் அக்கறையின்றி அமர்ந்து........ அப்படித்தான் ஆரம்பிக்கும் அந்த நாள். பிச்சையெடுப்பதை போல உயிருக்கு நடுக்கம் தரக் கூடியவை வேறொன்றும் இல்லை. ஒரே ஒரு நாள் பிச்சை எடுத்து பார்த்திருக்கிறேன். அது அத்தனை சுவாரஷ்யமானதாக இல்லை. பிச்சையெடுப்பதிலும் கொடுமையான ஒன்று கண்கள் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நிலா காய்ந்து கொண்டிருந்தது... கோடையில் இரவுக்காற்று சுகம்...ஊர் எல்லையில் ஓடும் நதியின் சலசலப்பு.... ஒரு வித ரிதத்தில் நிரவலாகக் கேட்டது...அவன் வேர்த்து, விறுவிறுத்து... தலை தெறிக்க ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்...தூக்கி கட்டிய லுங்கியில்... அந்த ஊர் பருத்தி வீரனோ என்று நம்பத் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் வரை மணல்வெளிகள்...மணல்வெளிகள் சொல்லும் தத்துவத்தில் ஒட்டாத பாதங்களைக் காண முடியும்....சூரியன் காணாத மணல்வெளிகளில் காற்றின் கண்கள், நற நறத்தே கிடக்கின்றன....மணல்களின் படிமங்களாய் வழுக்கிக் கொண்டே செல்லும்,இரவுகளின் வீரியத்தில் நிழல்கள் தன்னிறம் மாறுவதை ஹைக்கூவாக உணர்ந்த பின் கிடைக்கும் புதுக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மஞ்சள் இரவு தேங்கிக் கிடந்தது. மஞ்சள் உரசும் மர்மத்தில் ஊரே தூங்கிக் கிடந்தது. நள்ளிரவு 2 மணிக்கு மேல் சாலையில் சில பிச்சைக்காரர்களைத் தவிர எப்போதாவது வந்து போகும் இருசக்கர வாகனங்கள் மட்டுமே நகரத்தின் சீழ் பூத்த கண்களை திறந்தன. மற்றபடி இப்போது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மீனலோட்சனி....................... இந்த பெயரை உச்சரிக்க நினைக்கும் போதே, குடை தாண்டி ஒரு மழை என்னை நனைக்கத் தொடங்குகிறது.. மீனா.......... மீனா என்று அழைத்தால் அவளுக்கு பிடிக்காது..... மீனலோட்சனி என்று முழு பெயர் சொல்லியே அழைக்க வேண்டும் என்பது அவளின் மழையின் ஆளுமை.... கடற்கரையில் மழையோடு நிற்பதென்பது அலையோடு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தூக்கத்தில்... கேட்பது போலதான் இருந்தது... அவன் புரண்டு படுத்தான்.... தலை முட்டிக் கொண்ட தூரத்தில்....ஏதோ தட்டுப் பட்டது.... தூக்கத்தில் புகை வாசம் வருகிறதோ என்றுதான் மீண்டும் நினைத்தான்... விழித்தவன்... மெல்ல எழுந்தமர்ந்தான்....ஏதோ சப்தம்... முணுமுணுப்பது போல அவனை சுற்றி பரவியது.... தீயும் புகையும்... ...
மேலும் கதையை படிக்க...
"எங்க அப்பாவுக்கு ஒரு பையன் வேணும்னு ஆசையா இருந்துச்சா.... வேணி அம்மு துர்கான்னு வரிசையா பொட்டையா போச்சா அப்பரம் நான் வேர பொண்ணா போய்ட்டனா... ரொம்ப கசந்துட்டனா......அதா வேம்புன்னு பேர் வெச்சுட்டாங்க.. அப்படி வெச்சா அடுத்து பையனா பொறக்கும்னு எவனோ சொன்னானா.. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
யாரோ ஒருவரின் முகத்தைப் பார்ப்பது போல இருந்தது.... இருந்தாலும்.. பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான் முகில் ... தெளிவாக இருந்த முகத்தில்... நிஜம் அணிந்து கொண்ட முகமூடியை ரசிப்பது போல இருந்த மனநிலையை சற்று தள்ளி நிற்க சொல்வது போல ஒரு பாவனையை வலிய ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சிவப்பு பக்கங்கள்…
இதோ இன்னொரு மனிதன்
ரோசாப்பூ
கடவுளும்… கா….ய….த்…..ரி…. யும்…
கதை கதையாம் காரணமாம்…
மஞ்சள் இரவுகளும் நீண்ட தொடுவானங்களும்
குடைக்குள் மழை
வயலெட் நிற இரவுகள்
வேம்பு
9 வது கொண்டை ஊசி வளைவு

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)