Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

போதிமரம்

 

வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்ச முத்துக்கருப்பனுக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமா வந்தது. ஆத்திரதுக்குக் காரணம், தொலைபேசி அலறிக்கொண்டிருந்ததும் அது எங்க இருக்குங்குறது தெரியாததும் தான். ஏண்டா இந்தக் கார்ட்லெஸ் போன் வாங்கினோம்னு அலுத்துக்கிட்டான்.

எதுவுமே இருந்த இடத்தில இருக்குறதே இல்ல. எத்தன தடவ சொல்லியாச்சு. தொலைபேசிக்கு மேல அலறிக்கொண்டே அங்கயும் இங்கயுமாத் தொலைபேசியின் கையில் வைத்துக்கொள்ளும் பகுதியைத் தேட ஆரம்பித்தான். மனைவி இளவரசியோ அமைதியாக அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எப்போதுமே அவளது வாடிக்கை இது தான்.

ஒரு வழியாக் கண்டுபுடிச்சுப் பேசி முடித்தான். தொலைபேசிய வச்சவன், மூத்த மகன் கதிரேசனைப் பார்த்துக் கத்த ஆரம்பித்தான், தொலைபேசியின் கைப்பிடிப் பகுதியை அவன் தான் மறந்து போய்க் கண்ட இடத்திலயும் வச்சிருக்கனும் என்கிற முடிவோடு.

ஏண்டா எதாவது சொரனை இருக்கா? சோறு தான சாப்பிட்ற. உரைக்காதா மண்டைல. எத எடுத்தாலும் ஞாபகமா அந்த இடத்தில் வைக்கனும்னு எத்தன தடவ சொல்ல்லி இருப்பேன். கொஞ்சம் காதுல போட்டுக்கடா. போ, போ கைல என்ன வச்சிருக்க. அதயாவது எடுத்த இடத்தில வை. போ போ, என்று தனது ஆத்திரத்திற்குக் கிடைத்த வடிகாலை உபயோகித்துக் கொண்டான்.

கதிருக்கு என்ன செய்யிறதுன்னே தெரியலே. அப்பா எப்ப பாத்தாலும் கோபமாவே பேசுறாங்களே. நானும் எதையாவது மறந்து போறேன். அதுக்காக இப்படித் திட்டுறாங்களே. மனசு உடைஞ்சு போய் அம்மாட்ட வந்தான்.

இளவரசி மகனின் தலயக் கோதிவிட்டு ஆறுதலாப் பேசினாலும் கணவனை வீட்டுக்கொடுக்காது இருந்தாள். ‘ஏம்பா அப்பாவும் எத்தன தடவ சொல்லுவாங்க. யோசிச்சுப் பாரு’ என்றாள்.

நான் என்னம்மா பண்ணட்டும். வேணும்னாம்மா பண்றேன். மறந்திருது என்றான் பாவமாக.

சரி, சரி விடு. கவல¨ப்படாத என்ற தாயுள்ளத்தின் அரவணைப்பின் சுகத்தைக் கதிரேசன் உணர்ந்தான். அடிக்கடி இந்த சுகம் அவனுக்குக் கிடைப்பதுண்டு.

இளவரசிக்குக் கணவன நின¨க்கும் போதெல்லாம் கதிரேசனத் திட்டுறது தான் ஞாபகதிற்கு வரும். உடனே ஏன் தான் இந்த மனுஷனுக்குப் புத்தி இப்படி போகுதோன்னு வருத்தப்படுவா. எல்லாம் விதின்னு நொந்துக்குவா.

நாளாக ஆக கதிரேசனை நோக்கிய முத்துக்கருப்பனின் பாய்ச்சல் அதிகமானது. எது காணாமப் போனாலும் அதுக்குக் கதிரேசன் தான் காரணங்குற முடிவுக்கு வந்தான் முத்துக்கருப்பன்.

இதில தலையிட்டாப் பிரச்னை பெரிசாகும்ணு இளவரசி பேசாமலே இருந்தாள்.

ஒருநாள் வேலைக்குக் கிளம்பின முத்துக்கருப்பன் எதையோ தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

என்னத்தங்க தேடுறிங்க? என்றாள் இளவரசி.

இத எங்க வச்சேன்னு தெரியலன்னு எரிச்சலோடு சொன்னான் முத்துக்கருப்பன். அவனுக்குக் கண்டிப்பாகத் தெரிந்தது, அவன் தான் அலுவலகத்தின் சாவியை எங்கேயோ தவறுதலாக வைத்தான் என்று. கதிரேசன் கைக்கு இது எட்டுகின்ற வாய்ப்பில்லை என்பதையும் உணர்ந்தான்.

பொறுமையை இழந்த இளவரசியும், ‘என்னன்னு தான் சொல்லுங்களேன், நாங்களும் தேடுறோம்’ என்றாள்.

அட இந்தக் கம்பெனி சாவியத் தான் தேடுறேன்.

பக்கத்து அறைல இருந்த கதிரேசான் ஓடிவந்து, “அப்பா! இதத் தான தேடுறிங்க, இந்தாங்க சாவி” என்று நீட்டினான்.

சாவிய வாங்கிக்கொண்ட முத்துக்கருப்பனுக்கு, ஒரு சாதாரணமான விஷயம் மண்டைல ஏற வேண்டிய காலம் கடந்த பிறகே தனக்குப் புரியுதுங்குறது நல்லாத் தெரிஞ்சது. புரிய வைத்த கதிரேசன் போதிமரமாகத் தெரிந்தான்.

சே! என்ன மடத்தனமா நடந்திருக்கோம். பையனப் பையனா நடத்தாமப் பெரிய மனுஷத் தனத்தை எதிர்பார்த்ததும், அதுக்கேத்த மாதிரி அவன நடக்க வைக்க முயற்சி பண்ணினதும், தான் கூட அந்த மாதிரி இல்லாததும்.. .. ..சே! என்ன மடத்தனம் என்று உணர்ந்தான். அவனை நினைக்க அவனுக்கே வெட்கமாக இருந்தது.

கணவனின் மனதில் எதார்த்தம் குடிகொண்டது அவன் முகத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது, இளவரசிக்கு.

- சிதம்பரம் அருணாசலம் (மே 2008) 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
விஜயாவுக்கு மிகவும் எரிச்சலாக இருந்தது. வேலை முடிந்து வீட்டுக்குப் போகும் போது இந்த வேலைக்காரி சொல்லிக் கொண்டு போக மாட்டாளோ? ஒரு நாளைப் பார்த்தாற் போல் சத்தம் போடாமல் பூனை மாதிரிப் போய் விடுகிறாளே! ஏதாவது மிச்சம் மீதியிருந்தால் கொடுக்கலாம். இல்லை, ஏதாவது அதிகப்படியாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“ அப்பா, நான் இந்தியாவுக்கு வரமாட்டேன்” வேலைக்குப் புறப்பட்டுச் செல்லும்போது இருளப்பன் கூறிவிட்டுச் சென்ற வார்த்தைகள் மாணிக்கத்தேவரை நிலைகுலையச் செய்தன. இலங்கைக்கு வந்து நாற்பது வருட காலமாக மரகதமலைத் தேயிலைத் தோட்டத்தில் தனது வாழ்நாளின் முக்கிய பகுதியைக் கழித்துவிட்டு இப்போது தாய்நாட்டுக்குத் திரும்ப ...
மேலும் கதையை படிக்க...
"சண்முகம்.. நாம் வந்து இருபது நிமிடம் ஆச்சி.. இப்படியே பேசாம இருந்தா எப்படி...?" - கேட்ட கேசவமூர்த்தி கவலையோடு பார்த்தார். இருவரும் ஒன்றாகவே பணி புரிந்தவர்கள்.ஓய்வு பெற்ற பிறகும் நல்ல நண்பர்களாக இருப்பவர்கள்.ஒருவர்க்கு தெரியாமல் இன்னொருவர் குடும்பத்தில் எதுவும் நடந்ததில்லை.தினமும் யாராவது ஒருவர் வீட்டில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சாப்பாடு ஆனதும் நண்பர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். “இந்தாப் பாரு சுந்தரம் நான் சொல்றேன்னு வருத்தப்படாதே.  இந்த உலகத்திலே பணம் தான் முக்கியம். மற்றது எல்லாம் அப்புறம் தான்.  பெண்களைக் கட்டிக் கொடுத்து விட்டு நாம் ஒதுங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.  அது அது வாழ்க்கையை அது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எப்படியும் வந்து விடுவாள் என்ற தன் நம்பிக்கை பொய்த்து விடுமோ என்ற அகிலனின் பதற்றத்தை ஓடிக் கொண்டிருந்த கடிகார முள்ளின் டிக், டிக் சப்தம் அதிகமாக்கிக் கொண்டிருந்தது. மனமும் திக், திக் என்று தன் சுருதியைக் கூட்ட திறந்து கிடக்கும் வாசற்கதவை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அம்மா போயிட்டு வரேன் – ஒரு பக்க கதை
பிறந்த மண்
வீடு
வியாபாரம்னா வியாபாரம்
பொய்க்காத நம்பிக்கை

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)