Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

பத்மா

 

‘காவேரியில் குளித்தால், பண் ணிய பாவம் போகும்’ என்று யாரோ சொன்னார்கள். ‘சரி, காவேரியில் குளித்துவிட்டு வரலாம்’ என்று காசிக் குப் போனேன். அப்படியே உடம்பை துடைத்துக்கொள்வதற்காகத்தான் பக்கத்திலே இருந்த அந்தக் கிராமத்திற்குப் போனேன். அழகான கிராமம். கூடுவாஞ்சேரி என்று பெயராம்!

அந்தக் கிராமத்தில்தான் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தேன். பத்மா என்று பெயர். வயது 23 இருக்கும். அந்த இளம் வயதில் முகத்தில் கவலையின் அடையாளச் சின்னங்களாக பல சுருக்கங்கள். குழி விழுந்த கன்னங்கள். ஒட்டி உலர்ந்த உடம்பு. கண்கள் உள்ளே செருகிக்கொண்டு விட்ட மாதிரி ஒரு தோற்றம். எவ்வளவு அழகாக இருந்தாள் அவள்!

என் பக்கத்திலே இருந்த அந்தக் கிராமத்து மணியக்காரரிடம், ‘யார் இந்தப் பெண்?” என்று கேட்டேன்.

”பெண்ணா இது? நடத்தை கெட்ட வள்!” என்று இந்தியில் சபித்தார்.

”ஆஹா! நடத்தை கெட்டவளா? இங்கே இருக்குமே ஓர் உண்மைக் கதை!” என்று உற்சாகம் துள்ள, அவள் குடிசைக்குப் போனேன்.

”ஆப் இதர் ஈ கிராம் மே… வந்து ஹம் உண்மைக் கதை…” என்று இந்தியில் பேசத் தெரியாமல் திணறிய என்னைப் பார்த்து அவள் சிரித்தாள். ”ஏன் சிரமப்படுகிறீர்கள்? தமிழிலேயே பேசுங்கள்?” என்றாள் அவள்.

”ஆஹா! தாங்கள் தமிழ்நாட்டுப் பெண்ணா?”

”இல்லை. தமிழ் வீட்டுப் பெண். இந்தி நாட்டுப் பெண்!”

”புரியவில்லையே?”

”தமிழ்க் குடும்பத்தில் பிறந்தேன் இந்தி குடும்பத்தில் மருமகளானேன். அதனால்தான் இந்தி நாட்டுப் பெண் என்றேன்.”

”ரொம்ப ஹாஸ்யமாகப் பேசுகிறீர்கள். எனக்குச் சிரிப்பாய் வருகிறது!”

”சிரியுங்களேன். என்னைப் பார்த்துதான் இந்த ஊரே சிரிக்கிறதே!”

”அதுபற்றி கேட்கத்தான் வந்தேன். இப்போது உங்களுக்கு ஏன் இப்படிப் பட்ட வாழ்க்கை?”

”எல்லாம் சமூகத்தின் கொடுமைதான். என் அப்பா, நயவஞ்சகர். என் அண்ணன், படுபாவி. என் தம்பி, திருடன். என் அம்மா, ஒரு மாதிரி. என் தங்கை பைத்தியம். அதனால்தான் நான் இப்படி ஆனேன்.”

என்னால் வியப்பு தாங்க முடியவில்லை. இப்படிப்பட்ட ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்த இவள் மட்டும் எப்படி ஒரு நல்முத்தாக இருக்கிறாள்! சேற்றில் முளைத்த செந்தாமரையா?

”என்னை இஷ்டமில்லாதவருக்கு மணம் முடிக்கப் பார்த்தார்கள். ஆனால், நானோ பள்ளி வயதில் காதலித்தவ ரையே மணப்பது என்று தீர்மானம் செய்து பம்பாய் வந்து, அவரை இன்றுவரை தேடிக்கொண்டு இருக் கிறேன்.”

”அவரை நினைவிருக்கிறதா?”

”ஓ! எங்கு பார்த்தாலும் அவர் குரலை நான் கண்டுகொள்வேன். அவர் என்னைப் பார்த்துச் சொன்ன ‘அச்சா’வை என்னால் மறக்கவே முடியாது! பல வருடங்கள் கழிந்ததால் முகம் மறக்கலாம். அந்த ‘அச்சா’வை மறக்க முடியுமா?”

”உண்மைதான். சரி! இருந்தாலும் வாழ்க்கையில், வருமானத்திற்காக நீங்கள் மானத்தை விற்பது…”

”சமூகம் என்னை மானத்தோடு வாழவிட்டால்தானே? மானத்தை விற்கிறேன் என்று சொன்னால் போதும், அதை விலைக்கு வாங்க எத்தனை பேர் ஆவலோடு தயாராக இருக்கிறார்கள்! இந்த பாழும் சமூகத்தில் வேறு எப்படிப் பிழைப்பது? மூட்டை தூக்கியோ, பிச்சை எடுத்தோ பிழைப்பது கேவலம் இல் லையா? அதனால்தான் இப்படி… பாழும் சமூகம்!”

எனது இந்திப் புலமையைக் காட் டிக்கொள்ள, ”அச்சா” என்றேன்.

உடனே அவள் ”ஆஹா! அதே குரல்! அதே அச்சா! அதே அத்தான்” என்று கூவி எழுந்தாள்!

எடுத்தேன் ஓட்டம்!

(உண்மைக் கதையாக இருப்பதால் பெயர்களும், இடங்களும், நிகழ்ச்சிகளும், சம்பாஷணைகளும் சற்று மாற்றப்பட்டிருக்கும். மற்றபடி எல்லாம் உண்மை.) 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
அவன் நடந்துகொண்டிருந்தான்; முடி வில்லாமல் நீண்டுகொண்டேயிருந்த நடை எங்கேதான் முடியுமோ! கையிலிருக்கும் கமண்டலத்தையும், உடம்பிலிருக்கும் காவி உடையையும், நெற்றியிலிருக்கும் திருநீற்றையும், முகத்திலிருக்கும் தாடியையும் கண்டால் ஒரு சாமியாரோ என்ற சந்தேகம் வருகிறது. இந்த இளம் வயதில் அவன் சாமியாராகக் காரணமென்னவாக இருக்கும்? இப்போது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவள் தன் புருசனைப் பார்த்து, ''தா... சும்மா கிட!'' என் றாள். புருசன், ''சீ... கம்னு கிட!'' என்றான். அவர்கள் ஏழு வயதுப் பையன், ''இது இன்னடா பேஜாரு!'' என்றான். ''இந்தாம்மே... இப்ப இன் னான்றே?'' ''இன்னாய்யா முறைக்கிறே..! இஸ்டமில்லாட்டி உட்டுட்டுப் போயேன்... இன்னாமோ ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வானொலி நிலையத்தில் பாப்பா மலருக்காக சிறுவர்கள், சிறுமியர்கள் கூடியிருக்க, ரேடியோ அண்ணா ஒரு சிறுமி யைப் பார்த்துக் கேட்கிறார்... ''உன் பேர் என்னம்மா?'' ''ஆமப்பியா!'' என்கிறது குழந்தை. ''ஆமப்பியாவா... ஓ, ராமப்ரி யாவா? உம், சொல்லும்மா. என்ன கதை சொல்லப்போறே?'' ''வந்து... ஒயு ஊய்லே... இல்லே...வந்து... ஒயே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மலையுச்சியில் இருந்த அந்த பங்களாவில் 'மினுக்' 'மினுக்'கென்று ஓர் அகல் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. விளக்கு 'மினுக்' என்று சத்தம் போடவில்லை. அப்படி எரிந்தது! இரவு மணி 12. பதினொன்றாகி அதற்குப் பிறகு ஒரு மணி நேரம்! "தொடேல்...!" பயங்கர சப்தம். நிசப்தம்... நிசப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஒண்ணே ஒண்ணு !
அன்று ஏகாம்பரம் வீட்டில் ஏகக் கூட்டம். ஏகாம்பரத்தின் மகன் ரவிக்கு மூன்று வயதாகிறது. பிறந்த நாளை விமரிசையாகக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். நண்பர்கள் கூட்டம். வீடு நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது. ஏகாம்பரத்தின் மனைவி ஜலஜா அங்குமிங்கும் ஓடியாடி, வந்தவர்களை கவனித்து உபசரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஏகாம்பரம் அடிக்கடி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எது வாழ்க்கை ?
என்னைப் போல் ஒருவன்!
சத்தியம் அஹிம்ஸை!
மலைப் பங்களா !
ஒண்ணே ஒண்ணு !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)