தண்டனை

 

துளசி குழந்தைகள் காப்பகம் என்ற பெயர் பலகை இனிதே வரவேற்றது, இன்பராஜ் மற்றும் வசந்தாவை, பெயர் பலகையை பார்த்ததும் இருவருக்கும் மனது கனமானது போலிருந்தது.

காவலாளி கதவைத் திறந்ததும் இன்பராஜ் காரை உள்ளே செலுத்தினான். காரிலிருந்து இறங்கி இருவரும் குழந்தைகள் காப்பகத்தின் அலுவலகத்திற்கு சென்றனர். காப்பக பொறுப்பாளர் கதிரரசன் அவர்களை வரவேற்று அமரச் சொன்னார்.

தொலைபேசியில் ஏற்கனவே எல்லா விபரங்களையும் பேசியிருந்ததால், மேற்கொண்டு எதுவும் கேட்காமல், பணிப்பெண்ணை அழைத்து, “வன்யாவை அழைத்துக் கொண்டு வா” என்றார்.

வன்யா என்ற பெயரைக் கேட்டதும் இன்பராஜ் முகம் மாறியது. சிறிது நேரத்தில் பணிப்பெண்ணும் வன்யாவை அழைத்துக் கொண்டு வந்தாள். அவளைக் கண்டதும் இன்பராஜாவால் அமைதியான மனநிலையில் அவனால் அங்கு உட்கார முடியவில்லை.

“வன்யா இவர்கள் இன்பராஜ், வசந்தா, நம்முடைய காப்பகத்திலிருந்து சட்டப்படி குழந்தையை தத்தெடுக்க வந்திருக்கிறார்கள், இவர்களை நம் குழந்தைகள் இருக்குமிடத்திற்கு அழைத்துச் செல்” என்றார்.

வன்யாவும் அவர்கள் பக்கம் திரும்பி, “வணக்கம்” என்றவள் இன்பராஜை பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் நின்றாள். வசந்தா, “வணக்கம்” என்றதும் தன் சுயநினைவிலிருந்து மீண்டவள், “வாருங்கள்” என்று அழைத்துச் சென்றாள்.

குழந்தைகள் அறைக்குள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள், “உங்களுக்கு பிடித்த குழந்தையை நீங்களே தேர்ந்தெடுங்கள்” என்றாள். வசந்தா, “வாருங்கள் பார்க்கலாம்” என்று இன்பராஜை அழைத்தாள், “முழு நேரமும் குழந்தை உன்னிடம்தான் இருக்க போவதால், நீயே பாரும்மா” என்றான்.

வசந்தா குழந்தைகளை பார்க்கத் தொடங்கினாள், பணிப்பெண்ணிடம் அவர்களை கவனிக்கச் சொல்லிவிட்டு, அலுலவக அறைக்கு வந்து கதிரரசனிடம், “ஐயா அவர்கள் ஏன் குழந்தையை தத்தெடுக்க வந்திருக்கிறார்கள்” என்றாள், அவர் அவளை வியப்பாக பார்த்தார் ஏனெனில் இதுவரை எத்தனையோ பேர் வந்தனர், ஆனால் அவர்கள் யாரைப் பற்றியும் கேட்டதில்லை, உடனே அவள் கேட்டதற்கு பதில் சொன்னார்.

“இன்பராஜ் தன் காரில் செல்லும் போது ஏற்பட்ட விபத்தில், இடுப்புக்கு கீழே பலத்த அடிபட்டதால், அவரால் தாம்பத்ய உறவு வைத்துக் கொள்ள முடியாது, இந்த விபத்து அவர்கள் திருமணம் முடிந்து தேன்நிலவு சென்றிருந்த இரண்டாவது நாளே ஏற்பட்டதால், அவர்களுக்கு குழந்தை வாய்ப்பில்லாமல் ஆனது” என்றார்.
வன்யா பதில் எதுவும் சொல்லாமல், சிந்தித்துக் கொண்டே சென்றாள். அவள் செல்வதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த கதிரரசன் அவள் பின்னாடியே சென்றார். அங்கு இன்பராஜும், வசந்தாவும் மூன்று வயதுக் குழந்தை அஞ்சுவிடம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

வன்யா அதைக் கண்டதும் திகைத்து நின்றாள், இருந்தாலும் எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல், அவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், இருவரும் அந்தக் குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு வந்து, “எங்களுக்கு இந்தக் குழந்தையை மிகவும் பிடித்துவிட்டது, அதனால்…….,” என்று சொல்லவும், கதிரரசன், “அஞ்சுவை கொடுக்க முடியாது, நீங்கள் வேறு குழந்தையை தேர்ந்தெடுங்கள்” என்றார்.

இருவரும் புரியாமல் ஏன் என்று அவரையே பார்த்தனர், கதிரரசன் என்னவென்று சொல்வதற்கு முன், வன்யா அவர்களிடம், “உங்களுக்கு அஞ்சுவை பிடித்திருந்தால் அழைத்துச் செல்லுங்கள்” என்றாள்.

கதிரரசனும், பணிப்பெண்ணும் வன்யாவை ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்தனர், “இதுவரை எத்தனை பேர் அஞ்சுவை கேட்டும், இவளை என் குழந்தையாக நான் வளர்க்கிறேன், அதனால் தயவு செய்து இவளை யாருக்கும் கொடுக்க வேண்டாமென்று, அவரிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அஞ்சுவின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சொல்லியும், யார் கேட்ட போதும் கொடுக்க மறுத்தாள், இப்போது இவர்களுக்கு கொடுக்க சம்மதித்தது ஏன்?” என்று புரியாமல் முழித்தனர்.

இன்பராஜும், வசந்தாவும் மகிழ்ச்சியில் முறைப்படி செய்ய வேண்டியது எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டு அஞ்சுவை அவர்களுடன் அழைத்துச் சென்றனர். கதிரரசனும், பணிப்பெண்ணும் வன்யாவை பார்த்தனர், அவள் குழந்தை அஞ்சு செல்வதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள், அதற்கு மேல் நின்றாள், தன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சிந்த தொடங்கிவிடுமென்று, வேகமாக அங்கிருந்து தன் அறைக்குச் சென்று அழத் தொடங்கினாள்.

அவள் பின்னாடியே வந்த இருவரும் அவள் அழுவதைப் பார்த்துவிட்டு, “நீதானே அஞ்சுவை கொடுக்க முடிவெடுத்தே, இப்போது அழுகிறாய் ஏன்?, இதுவரை யாருக்கும் கொடுக்க மாட்டேன் என்று சொன்னாய், இவர்களுக்கு கொடுக்க சம்மதித்தது ஏன்?” என்றார் கதிரரசன்.

வன்யா அழுது மனபாரம் குறைந்ததும் பேசினாள், “அஞ்சு போக வேண்டிய இடத்துக்குதான் போயிருக்கிறாள்” என்றாள், “என்ன சொல்கிறாய் புரியும்படி சொல்” என்றார் கதிரரசன்.

“நான் பிறந்த இரண்டு வருடத்தில் நெஞ்சுவலி வந்து, என் அப்பா இறந்துவிட்டார், அம்மா தனக்கு தெரிந்த தையல் தொழிலில் மூலம் சம்பாதித்து, என்னை கஷ்டப்பட்டு படிக்கவைத்து வளர்த்து ஆளாக்கினார். ஒரு ஆண் துணை இல்லையென்றால் பெண்கள் சமூகத்தில் வாழ்வது எவ்வளவு கடினமென்று அம்மாவை பார்த்துத் தெரிந்து கொண்டேன், அதே போல் அப்பா இல்லையென்றாலும் பிள்ளைகள் வளர்வதும் எவ்வளவு கடினம் என்று நன்றாகவே புரிந்து கொண்டேன்.”
“எனக்கு அனைத்து கஷ்டங்களும் தெரிந்திருந்தாலும், புரிந்திருந்தாலும் பருவ வயதில் எல்லோரும் அனுபவிக்க நினைக்கின்ற, அந்த காதல் எனக்குள் வரத் தொடங்கியது, காதலின்பத்தை எனக்குள் உருவாக்கியது என்னுடன் கல்லூரியில் படித்த ராஜ்தான், கல்லூரியில் படிப்பு முடிந்ததும் நான் ஒரு வேலையை தேடிக் கொண்டேன், அதே கல்லூரியில் அவன் மேற்கொண்டு படிக்கத் தொடங்கினான்.”

“நான் வேலை செய்துக் கொண்டே மேற்கொண்டு படித்தேன், இருவருக்கும் படிப்பும் முடிந்தது, அவனும், “எனக்கு வேலை ஊட்டியில் எஸ்டேட்டில் கிடைத்திருக்கிறது, நான் அங்கு போனதும் வேலையில் சேர்ந்துவிட்டு உனக்கும் அங்கு வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்கிறேன், அதற்கு பிறகு நாம் இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம், உன் அம்மாவையும் நம்முடன் அழைத்து சென்றுவிடலாம்” என்றான்.

அவன் சொன்னது போலவே ஆறு மாதம் கழித்து வந்தான், “அங்கு எல்லா ஏற்பாடும் செய்துவிட்டேன், உனக்கு பிடித்திருக்கிறதா என்று வந்து பார்த்துவிட்டால், மற்ற ஏற்பாடுகளையும செய்துவிடலாம்” என்றான்.

நானும் அம்மாவும், “நீ பார்த்ததே போதும், எனக்கு பிடித்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை” என்றோம், ஆனால் “என்னை வந்தே தீர வேண்டுமென்று அழைத்துச் சென்றான், அங்கு சென்றதும், நான் வேலை பார்க்க போகும் நிறுவனம் என்று காண்பித்தான், வீடு அவன் வேலை பார்க்கும் எஸ்டேடிலே கொடுத்திருக்கிறார்கள், அங்கயே நாம் புது வாழ்க்கையை தொடங்கலாம் என்று அழைத்துச் சென்றான்.”

“பத்து நாட்கள் அங்கே அவனுடன் இருந்தேன், அவனை முழுவதும் நம்பியதால் அவன் ஆசைக்கும் இணங்கினேன், அதற்கு பிறகுதான் தெரிந்தது, அவன் சுயரூபம், இங்கு வந்து பல வசதிகளை கண்டதும் அவன் மனது மாறிவிட்டது, “கையில் நிறைய சம்பளம் என்பதால் என்னைத் தேடி வசதியான அழகான பெண்கள் வருவார்கள், அதே போல வந்தும்விட்டாள், அவளுக்கும் எனக்கும் இன்னும் ஒரு மாதத்தில் திருமணம்” என்றான்

“உன்னைவிட எனக்கு மனதுவரவில்லை, எப்படியாவது உன்னை அடைய வேண்டுமென்று நினைத்தேன், நான் விரித்த வலையில் நீயும் மாட்டிக் கொண்டாய்” என்றான்.

“என்னுடைய உண்மையான காதலை நீ அசிங்கப்படுத்திவிட்டாய், கேவளம் சுகத்திற்காக என்னையும் ஏமாற்றி விட்டாய், இதற்கான தண்டனையை கடவுள் உனக்கு கொடுத்தே தீருவார்” என்று நான் வந்துவிட்டேன் என்றாள் வன்யா.

“நாங்கள் செய்த தவறால் அஞ்சு என் வயிற்றில் வளரத் தொடங்கிவிட்டாள், அம்மா வேண்டாமென்று சொன்னாள், அப்பா இல்லாமல் நான் உன்னை வளர்க்க பட்ட கஷ்டம் தெரியும், ஆனால் இது அப்பா பேரே தெரியாமல் வளர்வது, அந்த குழந்தையை நாம் உயிரோடு கொல்வதற்கு சமம் அதனால் வேண்டாமென்றாள், நான் பிடிவாதமாக முடியாதென்று அஞ்சு பிறந்ததும் என்ன செய்வதென்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது உங்கள் காப்பகத்திற்கு உதவியாளராக ஆட்கள் தேவையென்ற, விளம்பரத்தை தினசரி நாளிதழில் பார்த்தேன் விண்ணப்பித்தேன்.”

“அஞ்சு பிறந்த ஒரு வாரத்தில் அம்மாவும் கண்ணை மூடிவிட்டாள், என் விண்ணப்பத்தை ஏற்றுக் கொண்ட நீங்கள் எனக்கு அழைப்புக் கொடுத்தீர்கள், நான் இங்கு சேர்வதற்கு முந்தின நாளே வந்து அஞ்சுவை இங்குள்ள தொட்டிலில் போட்டுவிட்டு, மறுதினமே வந்து வேலையிலும் சேர்ந்து கொண்டேன்” என்றாள்.

“உன் குழந்தையாகவே நீ கொண்டு வந்திருக்கலாமே, தொட்டிலில் ஏன் போட்டாய்?” என்றார் கதிரரசன்.

“அப்பா இல்லாமல் வளர்ந்தால் எப்படியிருக்கும் என்ற கஷ்டத்தை அனுபவித்தவள், அதுவும் அப்பாவின் பெயர் தெரியாமல் வளர்ந்தால், என் அம்மா சொன்னது போல் உயிரோடு கொல்வதற்கு சமம், அதற்கு யாருமில்லாத அனாதையாக வளர்வதே மேல் என்று தொட்டிலில் போட்டேன்” என்றாள் வன்யா.

“அப்போ நீ ராஜ் என்று சொல்வது இப்போது வந்த இன்பராஜாவா”, அவன்தான் தவறு செய்தவன் அவனிடமே குழந்தையை கொடுத்திருக்கிறாய் ஏன்?” என்றார் கதிரரசன்.

அவள் சிரித்துக் கொண்டே, “நான் அவன் மீது வைத்திருந்த, உண்மையான காதலை ஏமாற்றியதற்கு, அன்று நான் சொன்ன வார்த்தைகளை கடவுள் கேட்டுவிட்டார் போலிருக்கு, அதனால்தான் அவனுக்கு தக்க நேரத்தில் தண்டனையை கொடுத்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன், இவன் செய்த தவறுக்கு வசந்தா ஏன் தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டும், அதனால்தான் அஞ்சுவை கொடுக்க சம்மதித்தேன், அஞ்சு இனிமேல் அனாதை இல்லை அவனை பெற்றவனோடு சேர்ந்துவிட்டாள் பெற்றவளாக வசந்தா இருப்பாள்” என்றாள்.

குழந்தையின் உணவு முறைகள் பற்றி கேட்க மறந்து சென்றதால், திரும்பி வந்த இன்பராஜ், வசந்தா வன்யா பேசியதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர், அவர்கள் வந்த சுவடு தெரியாமல் திரும்பி சென்றனர். இன்பராஜ் வசந்தாவின் முகத்தை பார்க்கத் துணிவின்றி பார்க்கவுமில்லை, பேசவுமில்லை, அமைதியாக காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான், வசந்தா காரை நிறுத்தச் சொன்னாள்.

வசந்தா இன்பராஜிடம், “நான் செய்த தவறுக்கும் சேர்த்துதான் கடவுள் தண்டனை கொடுத்திருக்கிறார், என்னையும் ஒருவன் காதலித்தான், நீ எப்படி வன்யாவை விட அழகு வசதி என்று என்னப் பார்த்தீயோ, அதே போல் அவனைவிட வசதியானவன் நீயென்று, சொத்து சுகத்திற்காக உன்னை திருமணம் செய்தேன்” என்றாள்.

“அவனும் என் உண்மையான காதலை நீ புரிந்து கொள்ளவில்லை, பணம்தான் முக்கியம் என்று செல்கிறாய், என்னை ஏமாற்றியதற்காக நீ சரியான தண்டனை அனுபவிப்பாய், பொய்யான உன் காதலால் நான் ஏமாந்துவிட்டேன், அதனால் என் உயிரை நானே மாய்த்துக் கொள்கிறேன் என்று உயிரை விட்டுவிட்டான், அன்று அவன் இறந்தது என்னை பாதிக்கவில்லை, வாழத் தெரியாதவன், தகுதியில்லாதவன், அதனால்தான் உயிரை விட்டுவிட்டான் என்று நினைத்தேன், இது எனக்கும் கிடைத்த தண்டனைதான், இதற்கு பிராயசித்தம் உங்கள் இல்லை நம் குழந்தையை வளர்ப்பதுதான்” ஒருவரை ஏமாற்றினால் அதற்குரிய தண்டனை கிடைத்தே தீரும் என்பதை இருவரும் உணர்ந்து புறப்பட்டனர், குழந்தை அமைதியாக உறங்கி கொண்டிருந்தது. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
வர்ஷா நிறம் கருப்புதான் என்றாலும் அழகுச் சிலைதான். அது அவளுக்கே தெரியாது ஏனெனில் சிறு வயதிலிருந்தே அவளின் நிறத்தைக் கொண்டு அவளுக்குள்ளேயே நாம் அழகில்லை என்ற ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையை உருவாக்கிக் கொண்டாள். அதனால் கல்லூரியில் சேர்ந்து ஒரு மாதங்கள் ஆகியும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நரேன் கைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தான், அவன் மனைவி மாலதி அருகில் வந்து, “என்னங்க” என்றாள். நரேன் சைகையிலே அமைதியாக இருக்கும்படி கூறினான். அவன் சொல்வதை புரிந்து கொண்ட மாலதி அமைதியாக நின்று அவன் பேசுவதையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். நரேன் பேசி முடித்ததும், “மாலதி அப்பாதான் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அஸ்வின் நடுத்தர குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன் அப்பா, அம்மா, அண்ணன் என்று அந்த வீட்டின் செல்ல பிள்ளையாக வளர்ந்து வருபவன். சென்னையில் தனியார் கல்லூரியில் பிஏ வரலாறு மூன்றாம் ஆண்டு படித்து வருகிறான். அஸ்வின் கல்லூரியின் முதலாமாண்டு காலடி எடுத்து வைத்த அன்றே, காதல் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஆர்தி அலுவலகத்தில் வேலையில் கவனமாக இருந்தாள். வேலை அதிகம் என்பதால் சோர்வாக இருந்தது போலிருந்தது ஒரு காபி குடித்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே..... கிஷோர் காபி குடித்து வரலாமா கயல் என்று கேட்டான். அவனுடன் செல்ல பிடிக்கவில்லை என்றாலும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“அனு உனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று சொன்னாயே, இப்போது எப்படி இருக்கிறாய், மருத்துவரிடம் சென்றாயா” “பரவாயில்லை வனிதா மருத்துவரிடம் போகவில்லை, எனக்கு சரியாகிவிட்டது, அதனால் போகவில்லை பள்ளிக்கு வந்துவிட்டேன்” “உன் முகம் சரியில்லையே வாட்டமாகவே இருக்கிறதே, நீ மருத்துவரிடம் போயிருக்கலாமே” “ஆமா வனிதா ரொம்ப சோர்வாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அழகு
வார்த்தைகளின் வலி
காதல் சொல்லப் போறேன்
இணையதளக் காதல்
வினை

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)