கூடை பிண்ணும் தொழிலாளி – ஒரு பக்க கதை

 

ஒரு ஊரில் இளம் வயது கணவனும் மனைவியும் வாழ்ந்து வந்தனர். காட்டிலே சென்று மூங்கிலை வெட்டி வந்து, அதை துண்டு துண்டாக நறுக்கி கூடை, புட்டி, முறம், நாற்காலி போன்றவைகளைச் செய்வார்கள். இருவரும் மூங்கிலை வைத்து கூடை பின்னுவதில் கைத்தேர்ந்வர்கள்.

ஊரில் உள்ளோரும் புதியதாக வாங்குவதென்றாலும், பழையது உடைந்துபோய் விட்டது என்றாலும் இவர்களிடத்தில்தான் வந்து கொடுப்பார்கள். அந்த அளவிற்கு வேலையில் சுத்தமும் ஒழுக்கமும் இருந்தது.

இந்நேரத்தில் இளம் மனைவி கர்ப்பமுற்றாள். தன்னுடைய மனைவியைத் தாங்கு தாங்கென்று உள்ளங்கையில் தாங்கினான். பிரசவத்திற்கு பணம் நிறைய தேவைப்படும் என்பதற்காக இரவுபகல் என்று பாராமல் உழைத்தான். அதன்விளைவாக அதிகப் பொருட்கள் உண்டாகின.

“இதை ஊரில் இவையெல்லாம் விற்றுவிட முடியாது. வெளியூருக்குச் சென்று விற்றால்தான் பணம் பார்க்க முடியும்” என்று தன்னுடைய மனைவியிடம் சொன்னான்.

ஒருநாள் பிண்ணியக் கூடையை எடுத்துக்கொண்டு வெயியூர்க்குச் சென்று விற்று வருவதாகவும் ஒருவாரத்திற்கு மேல் ஆகும் என்றும் அதுவரை நீயும் பிள்ளையும் பாதுக்காப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.

கணவன் வருகின்ற நாட்களை எண்ணி எண்ணி மனம் வெதும்பினாள். இன்று வருவான் என்று எதிர்ப்பார்த்தவள் ஒருமாதமாகியும் வரவே இல்லை. இருக்கின்ற கூடையைப் பிண்ணியும் விற்றும் பிழைப்பை நடத்தி வந்தாள். அவளுக்கு அழகான ஆண் குழந்தையும் பிறந்து விட்டது. குழந்தையை வைத்துக்கொண்டும் வேலை செய்து கொண்டும சாப்பிடுவது அவளுக்கு ரொம்ப சிரமமாகவே இருந்தது. அந்த நேரத்தில் ஊர்க்காரப் பெண் ஒருத்தி, கூடை வாங்குவதற்காக வந்திருந்தாள்.

“அம்மாடி… உன் புருஷனை அசலூருல பாத்தன். அவன் பணக்கார பெண் ஒருத்தியை கல்யாணம் செஞ்சிகிட்டு அங்கையே வாழ்றான். உன்ன பாக்க வர்றானா… இல்லை…” என்றாள்.

அவளின் தலையில் இடி இறங்கியது. மகனை மார்போடு அணைத்து கண்ணீர் வடிய அழுதாள். விடிய விடிய தூக்கம் இல்லாமல் மனம் நொந்து போனாள்.

எப்படியோ கண்டுபுடித்து அந்த ஊருக்கே சென்று விட்டாள். அந்தப் பணக்கார வீட்டின் வாசலில் போய் நின்றாள். வீட்டுக்குள்ளிருந்து ஒருபெண் வந்தாள்.

“கூடை புட்டி முறம் வேணுமாம்மா”

“எங்க வீட்டுலேயே நிறைய இருக்கு. ஆனா, சிலதுகள் உடைஞ்சி இருக்கு. மாத்தி போட்டுக்கொடுக்கிறியா” என்று வீட்டின் பின்வாசலுக்கு வரச்சொன்னாள்.

இவளும் சம்மதம் தெரிவித்தாள். பெரிய வீடாயிருந்தது. வீட்டின் பின்வாசலுக்குச் சென்றாள். பின்வாசலில் கணவனைப் பார்த்தாள். விக்கித்து நின்றாள். கணவன் பயந்து போனான். நடுங்கினான்.

வீட்டுக்காரி உடைந்த சில சாமான்களைக் கொண்டு வந்தாள். ஒவ்வொன்றாய்ப் பிரித்துச் சரியாகக் கட்டிக்கொடுத்தாள். வேலை முடிந்து இரவு நேரம் ஆனது.

வீட்டுக்காரியிடம் வேலைக்கான செய்த கூலிக்காப் பணம் பெற்றுக்கொண்டாள். பையன் வேற அழுது கொண்டிருந்தான். தன்னுடைய ஊருக்குப் போக எத்தனித்தாள்.

“இந்நேரம் எங்கிட்டு போவ… இங்கேயே இரு.. விடிஞ்சதும் போவ. குழந்தை வேற அழுவுறான். சாப்பாடு கொடுக்கிறன். இங்கையே தங்கிடு” என்றாள்.

அவன் ஒருவார்த்தைக் கூட பேசவில்லை. மௌனமாகவே நின்றான். ஏமாற்றிய விரக்தியில் கோபமாய்ப் பார்த்தாள் அவள். ஆனால் அவனுக்கு மன்னிப்பு என்பதே கிடையாது.

ஆசிரியர் குறிப்பு:
கொரோனா வைரஸ் காரணமாகக் கல்லூரிக்கு விடுமுறை விடப்பட்டுள்ளது. சொந்த ஊருக்கு வந்துள்ளேன். பல மாதங்களுக்குப் பிறகு அம்மா அப்பாவுடன் நீண்டதொரு உறவு. அப்போதுதான் அம்மாவிடம் கதை கேட்க ஆரமித்தேன். சின்ன வயசில் நிறைய கதைகள் சொல்லுவார்கள். ஒவ்வொரு நாள் இரவும் ஒரு கதையென கடந்த பத்து நாட்களிலும் பத்துக் கதைகள் கேட்டேன். இந்தக் கதைகள் யாவும் என்னுடைய கற்பனையில் உருவானவை அல்ல என்பதைச் சொல்ல கடமைப்பட்டுள்ளேன். இக்கதைகள் முழுவதும் சேலம், கள்ளக்குறிச்சி மாவட்டங்களில் சொல்லக்கூடிய கிராமத்துக் கதைகளே ஆகும். கதைகள் பெரும்பாலும் சின்னச்சின்ன கதைகளைக் கொண்டே அமைந்துள்ளன. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
பட்டாசு சத்தம் காதைப் பிய்த்துக்கொண்டு போனது. கோவிந்தன் ரெண்டு கிளாஸ் பட்டைச் சாராயத்தை ஊத்திக்கொண்டு ஆடுபவரின் ஆட்டத்திற்கு தகுந்தார் போல் மேளத்தைத் தட்டிக் கொண்டிருந்தான். கையிலே பறை மேளத்தை வைத்துக்கொண்டு ஒரு பக்கமாய் தலைச்சாய்த்து கொட்டு அடிப்பதில் கோவிந்தனுக்கு அலாதி பிரியம்தான். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அந்தக் கிராமத்தில் மொத்தம் நூறு வீடுகள்தானிருக்கும். இரண்டு வீதி நாலு சந்து அவ்வளவே. ஊருக்கு நடுவே கோவில். கோவிலில் முன்வாசல் தவிர சுற்றுப்பகுதிகள் அனைத்தும் கருவேல முட்களால் சூழ்ந்துதான் இருந்தது. போனவாரம் வெள்ளிக்கிழமை அம்மன் கோவில்ல சாமிக்கு பூஜை நடந்தது. அந்தப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
மாலைநேரம். சூரியன் மேற்கில் தெரியவில்லை. ஆனாலும் இன்னும் இருட்டு ஆகாமல் வெளிச்சம் இருந்து கொண்டுதான் இருந்தது. திருவேங்கடம் நடையைக் கொஞ்சம் வேகமாக்கிக் கொண்டார். எப்படியாவது இருட்டுருதுக்கு முன்னாடி வீட்டுக்குப் போயிடனும். மாசம் ஒருத்தன்கிட்ட சோறு. இன்னிக்கு மத்தியானத்தோட பெரியவன் வீட்டுமுறை முடிஞ்சிடுச்சி. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஓர் ஊரில் கணவனும் மனைவியும் சந்தோசமா வாழ்ந்து வருகிறார்கள். இவர்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. இருவரும் காட்டுக்கு விறகு வெட்ட போவர்கள். வெட்டிய விறகினை ஊருக்குள் சென்று விற்று வருவார்கள். அப்படி ஒருநாள் விறகு வெட்ட காட்டுக்குள் போகும்போது, அங்கு ஒரு இளைஞன் ஒருவனும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஓர் ஊரில் ஏழு அண்ணன்மார்களும் ஒரு தங்கையும் சந்தோசமாக வாழ்ந்த வந்தார்கள். அண்ணன்கள் ஏழு பேரும் காட்டிற்கு வேலைக்குப் போவார்கள். அவர்களுக்கு தங்கைதான் சாப்பாடு கொண்டு செல்வாள். மூத்த ஆறு அண்ணன்களும் சட்டியில் இருக்கும் சாப்பாட்டை வழித்து வழித்து உண்பார்கள். ஏழாவது அண்ணன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பேப்பர்கார பையன் வீசிய அன்றையச் செய்தித்தாள் ராமின் காலடியில் வந்து விழுந்தது. கையில் வைத்திருந்த காபியை உதட்டின் நுனியின் உறிஞ்சியபடியே செய்தித்தாளின் கடைசிப்பக்கத்திலிருந்து ஒவ்வொரு பக்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஒரு பக்கத்தில் விளம்பரக் கட்டம் ஒன்று இருந்தது. அவ்விளம்பரத்தில் “ஒப்பாரி” பற்றிய ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கால்கள் ரெண்டும் நடுக்கத்தில் வௌவௌத்துப் போயிருந்ததன. கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன். மனசு முழுதும் பயம். பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ஹாஜியின் கைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டேன். ஹாஜியின் கையில் இருந்த ஈரம் என் இதயத்தை ரணமாக்கியது. எங்கையோ நன்றாக வாழக்கூடியப் பெண் ஹாஜி. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அந்தச் சாலையின் மேட்டுப்பகுதி ரொம்ப உயரமாக இருந்தது. என்னால் சைக்கிளை கொஞ்சம் கூட மிதிக்க முடியவில்லை. கிட்டத்தட்ட இருபது கிலோமீட்டர் தூரம் இருக்கும். உடம்பில் உள்ள பனியன், வியர்வையால் நனைந்து போயிருந்தது. சூரியன் மறைவதற்குள் எப்படியாவது அந்த மலைக்கிராமத்திற்குச் சென்றாக வேண்டும். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இடுப்பில் சொருகியிருந்த சட்டையை எடுத்துவிட்டான். முழுக்கைச் சட்டையைக் கொஞ்சமாய் சுருட்டி விட்டுக்கொண்டான். அப்பாடா என்றிருந்தது ராசுவுக்கு. எப்படியோ வேலை கிடைச்சிடுச்சி. இனிமேல் குடும்பத்த ஓட்டிடலாம். பெங்களூருக்கு வேலை தேடி வந்தன். ஐடி கம்பெனியில வேல கிடைச்சிடுச்சு. ஒரு வருஷமாவது ஒரே கம்பெனியில ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இந்தக்கதையில் ஏன்? எப்படி? என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. ஏனென்றால் அது கதை. அப்படித்தான் இருக்கும். ம்ம்… என்று மட்டும் கொட்டுங்கள். அது போதும்! ஒரு கிராமத்தில் நாய் ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. தினமும் அந்த நாயானது ஒவ்வொரு வீடுவீடாகச் செல்லும். வீடுகளில் சொல்லும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தோட்டியின் பிள்ளை
குள்ளமணி ஒலிப்பெருக்கி நிலையம்
நானும் இந்த அறையும்
தாம்பூலம் – ஒரு பக்க கதை
ஏழு அண்ணன்களும் ஒரு தங்கையும்!
நேர்காணல்
அன்பின் ஐந்திணை
எச்சில் இலை
டிம்மி
நாயும் பொன்னும்!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)