காயாவும் அவள் கோபமும்!

 

காயா, அவள்தான் வீட்டில் கடைசிப்பிள்ளை. அவள் இப்பொழுது மிகவும் கோவமாக இருக்கிறாள். காலையில் கனவு கண்டனீங்களா? என்று மிகவும் பயமுறுத்தும் குரலில் கேட்டார் அப்பா.

இல்லை, என்று சத்தமிட்டு கூறினாள் காயா. இல்லை, இல்லை இல்லை என்று கத்தினாள்.

வா இங்கே, காலை உணவு தயாராக இருக்கிறது என்றார் அம்மா. இல்லை எனக்கு வேண்டாம் என்றார் காயா.

இப்பொழுது காலை உணவு சாப்பிட வேண்டிய நேரம், என்றார் அம்மா மிகவும் கண்டிப்புடன்.

வேண்டாம்! என்று உரத்து அழுதார் காயா. எனக்கு காலைச்சாப்பாடு வேண்டாம், எனக்கு வேண்டாம்…

இப்பொழுது காயா இன்னும் கோபமாக இருந்தாள்., தனது பால் குவளையைத் தட்டிவிட்டாள்.
பால் முழுவதும் வழிந்து நிலத்தில் ஓடியது…

அப்பொழுது பூனை அங்கே வந்தது. அது பாலை நாவால் நக்கியது. நிலம் நன்றாக துடைக்கப்பட்டு விட்டது.

நான் நினைக்கிறேன் உனது சாப்பாட்டை சின்னப்பறவைகளுக்கு கொடுக்கலாம், என்று கூறிக்கொண்டே காயாவின் பாணில் ஒரு துண்டை வெட்டி ஒரு சிறிய தட்டில் வைத்து அதை சாளரத்திற்கு வெளியே வைத்தார் அம்மா.

அப்பொழுது அங்கு வந்த பல பறவைகள் அங்கே இருந்த பாண் துண்டுகள் முழுவதையும் கொதிக்கொத்தி சாப்பிட்டுவிட்டன.

உனக்கு இந்த பச்சைக்காய் ( cucumber)வேண்டுமா? என்று கேட்டார் அப்பா கூண்டிலிருந்த “சோனா” என்ற பச்சைக்கிளியிடம்.

ஆம் நன்றி, ஆம் நன்றி என்றது சோனா . உடனே காயாவின் காலை உணவாக இருந்த பச்சைக்காய் துண்டுகளை (cucumber) தனது சொண்டினால் கொத்தியது.

காயாவின் ஷ்ரோபரி சீம்பாலை (yogurt) நான் எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா? என்று கேட்டான் அங்கு வந்த காயாவின் அண்ணா. அம்மா பதில் சொல்வதற்கு முதலே சீம்பாலை உறிஞ்சிக்குடிக்கத்தொடங்கினான்.

நான் ஜாம் பூசிய பாண்துண்டை எடுத்துக்கொள்கிறேன் என்றாள் காயாவின் அக்கா, பாடாசாலைக்கு புறப்பட்டுக்கொண்டே அதை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாக ஓடினாள்.

நான் இப்பொழுது வெளிக்கிடாவிட்டால் தாமதமாகவே செல்லவேண்டியிருக்கும் என்று கூறிக்கொண்டே அவசர அவசரமாக வெளிக்கிட்டுக்கொண்டிருந்தார் அம்மா.

நான் உன்ன்னுடய ஆப்பிள் பழத்தை எடுத்துச்செல்கிறேன் என்று சொல்லி அதை எடுத்து தனது கைப்பைக்குள் வைத்துக்கொண்டே ” நான் சென்று வருகிறேன் என்று கையசைத்தார் அம்மா.

இப்பொழுது காயாவும் அப்பாவும் மட்டுமே சாப்பாட்டு மேசையருகிலிருந்தார்கள்.

அப்பா பத்திரிக்கை படித்துக்கொண்டே காலை உணவையும் கோப்பியையும் சுவைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

வீட்டுக்குள் அமைதி நிலவியது. பூனையும் அம்மாவின் கதிரையில் ஏறிப்படுத்துக்கொண்டு தனது உடலை நாவால் நக்கியது.

சோனாவும் மிகவும் அமைதியாக கூண்டிலுள்ள தனது தடியில் ஏறி இருந்து கொண்டு தனது பெரிய கண்ணை மூடி விளித்தது.

அப்பா….என்றார் காயா. நான் இப்பொழுது கோபமின்றி இருக்கிறேன் எனக்கு பசிக்கிறது , நான் மிக மிக பசியாக இருக்கிறேன் என்றார் காயா.

ஓ! பசிக்கிறதா? என்றார் அப்பா ஆச்சரியத்துடன்.

அப்படியானால் இப்பொழுது நான் உனக்கு சாப்பாடு பரிமாறுகின்றேன், உனக்கு என்ன வேண்டும்? என்று கேட்டார் அப்பா.

எனக்கு காலை உணவு வேண்டும் என்றார் காயா.

அப்பா காயாவுக்கு காலை உணவு தயார் செய்தார்.

முதல் ஒரு துண்டு பாணுக்கு அரைத்த இறைச்சி பூசி அத்துடன் ஆகுர்க் துண்டும் வைத்து சாப்பிட்டாள்.

இன்னுமொரு துண்டுக்கு ஜாம் பூசிச்சாப்பிட்டாள்.

பிறகு ஒரு வெள்ளரிக்காய் யோகுர்ட் சாப்பிட்டாள். கடைசியாக ஒரு குவளை பால் குடித்தாள், ஒரு துளி பால் கூட நிலத்தில் சிந்தாமால்!

இப்பொழுது அப்பாவும் காயாவும் சிறுவர் பாடசாலைக்கு புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

காயாவின் பாடசாலைப்பைக்குள் ஒரு சாப்பாட்டுப்பெட்டியையும் ஒரு ஆப்பிள் பழத்தையும் வைத்தார் அப்பா.

அவர்கள் இருவரும் கதவைப்பூட்டி வெளியில் வந்த போது எலி ஒன்று தோட்டத்தில் ஒரு சிறு துண்டு பாணைக்கவ்விக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது..

சிலநேரம் தனது எலிக்குஞ்சுக்கு உணவூட்டுவதற்காக இருக்குமோ? என நினைத்துக்கொண்டே சென்றார் காயா…

- வைகாசி 2012 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
காலை ஐந்து மணிக்கெல்லம் அவன் எழுந்துவிடுவான். கீழ் மாடியில் வரவேற்பறை, சமையலறை ஒரு குளியலறையையும் மேல் மாடியில் நான்கு படுக்கையறையோடு ஒட்டியதாக ஒரு உல்லாச அறையையும் ஒரு களிவறையோடு ஒரு குளியலறையையும் கொண்ட அந்த வீட்டின் கீழ் மாடிக்கு வந்து காலைக்கடமைகளை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
1974 ஆம் ஆண்டு புரட்டாதி மாதம் 21 ஆம் திகதியன்று ஓர் அழகான ஜோடி தமது பதிவுத்திருமணத்தை பெற்றோரும் உற்றாரும் சூழ்ந்து நிற்க இனிதே நிறைவேற்றினர். அதனைத்தொடர்ந்து மஞ்சள் பட்டுச்சேலையில் மணமகள் மணமேடையேற, பட்டு வேட்டி சால்வையோடு அரும்பு மீசை தளிர்க்க ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அது ஒரு இலையுதிகாலத்தின் இதம் கலந்த மாலை வேளை. மிகப் பிரமாண்டமான உல்லாச விடுதியில் ( கோட்டல்) வரவேற்பு மண்டபத்தில் இரவு நேர விருந்துபசாரத்திற்காக காத்திருக்கின்றார்கள். வண்டுகள் ரீங்காரம் செய்யும் ஓசைபோல் கேட்கிறது ஆங்காங்கே குழுமி நின்று பேசிக்கொண்டிருப்பவர்களின் இரைச்சலான பேச்சு. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அன்று ஒரு நாள், வைகாசி மாதத்து வெள்ளிக்கிழமை.வெளியில் காற்று பலமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. பனித்தூறல் சாளரத்தில் பட்டுப் பட பட வென்று தட்டி எழுப்புவதுபோல் ஓசையெழுப்பியது. இன்னுமா தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய் என்று தன்னைத்தானே கேள்வி கேட்டபடி மெல்லக் கண்விளித்தான் ரிசி. இரண்டு பெரிய படுக்கை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அது ஒரு மாலை நேரம், மூன்று நான்கு மணியிருக்கும் 1996 ஆம் ஆண்டு என நினைவிருக்கிறது.இன்று போலவே பெருத்த மழை சோ என்று பெய்துகொண்டிருந்தது. இடையிடையே இடி மின்னல் முழக்கம் காதை பிளந்து கொண்டிருந்தது. எப்பவும் போல இடிமின்னல் வந்தால் “ ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பொறியியல் கல்லூரியில் உயிர்வேதியியல் பிரிவில் இரண்டாம் ஆண்டில் படித்துக்கொண்டிருந்த காலமது. என்னை விட ஏழு எட்டு வயது குறைவானவர்களுடனான கல்விப்பயணம். அதிகளவிலான நோர்வேஜியர்களையும் ஒரு சில வெளி நாட்டவர்களையும் கொண்டிருந்த அந்தப் பிரிவில் இலங்கையர்கள் என்று சொல்வதற்கு என்னோடு இன்னுமொரு இளம் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அது ஒரு ஆவணி மாதத்து வெள்ளிக்கிழமை. வேலையில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்த ப்ரியா, அவசர அவசரமாக சமையல் வேலைகளை முடித்துவிட்டு, வெளியில் புறப்படத் தயாரானாள். நானும் வருகின்றேன் என்று அடம்பிடித்தான் ஏழு வயதான மகன். இதோ அரை மணித்த்கியாலத்தில் வந்து விடுகின்றேன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அது ஒரு அதிகாலை வேளை, எப்பவும்போலவே ஒலிக்கும் வில்வையடிப்பிள்ளையார் கோயில் மணியோசை அன்று ஒலிக்கவில்லை. இலைகளின் சலசலப்பு கேட்டால் கூட திடுக்கிடும் பயம் உடனே தொற்றிக்கொள்ளும். அந்த அளவுக்கு ஊரே பேரமைதியாய் இருந்தது. அது ஒரு சிறிய நகரம் என்றே சொல்லலாம். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கரோனா, நான்தான் பேசுகின்றேன். என்னால் உங்களுக்கு தொந்தரவா? கண்ணுக்குத்தெரியாமல் காற்றில் கலக்ந்து சுவாசத்தில் நுளைந்துவிடுகின்றேன் என்று பேசிக்கொள்கிறார்கள். முற்றிலும் பொய் நம்பாதீர்கள். நான் ஓர் தொற்றுக்கிருமி. என்னைத்தொட்டால் பற்றிக்கொள்கிறேன். தும்மலுடன் வந்து ஒட்டிக் கொள்கிறேன். இருமலுடன் செருமப்பட்டு வெளி வருகின்றேன். சுத்தமாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அன்றைய நாள் அவளுக்கொரு புதிய அனுபவத்தைக் கொடுக்கப்போகின்றதென்பதை அறியாதவளாய் சுறு சுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தாள் தேன்நிலா.வரிசையில் காத்திருப்பவர்களை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடி, இலக்கம் 120 என்ற நம்பரை அழுத்தியபோது; அவளிடம் வந்த நபருக்குரிய மருந்துப்பெட்டிகளின் லேபிளை கணனியில் எழுதிக்கொண்டிருந்தாள் அவள். நன்கு உயர்ந்த வாட்டசாட்டமான ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அசத்தும் ஆடவன்
போலியோவும் போராட்டமும்!
அவனும் மதுவும்
இந்தக் கொரோனாவால!
இடி மின்னல்
அந்த மனிதர்
ப்ரியாவின் விபத்து
புரியாத புதிர்
கரோனா பேசுகிறேன்
இன்றைய மனநிலை

காயாவும் அவள் கோபமும்! மீது 2 கருத்துக்கள்

  1. சியாமினி says:

    எதிராய் இருந்த சூழ்நிலை காயாவின் கோபத்தை மாற்றி விட்டது.
    நன்று

    • Yogarani Ganesan says:

      மிக்க நன்றி. உங்கள் விமர்சனம் எப்பொழுதும் ஆரோக்கியமாது.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)