எங்கே என் தலைமுறை

 

இரண்டாயிரத்து நூற்று பதினாறாம் வருடம் ஜனவரி முதல் தேதி புது வருட கொண்டாட்டத்தில் இருந்த சுசில், தன் நண்பன் பிஜோவிடம் கேட்டான்.

“ஹாய் பிஜோ!! உங்க அப்பா அம்மாவ போய் பார்த்தியா?”

“நோ… சுசில். இன்னைக்கு பார்ட்டி இருக்கில்ல. அதான் போகல. அடுத்த விசேசத்துக்கு பார்க்கலாம்”

“ம்ம்ம்… நம்ம மந்திரி ஆன்லைன்ல அறிவிப்பை வெளியிட்டு இருக்கிறார் பார்த்தியா?”

“இல்ல.. நான் பார்க்கல”

“ஒவ்வொரு பத்து கிலோமீட்டர் இடைவெளியில் இருக்கிற முதியோர் இல்லம். இனி ஒவ்வொரு ஐந்து கிலோமீட்டர் இடைவெளியில் அமைக்கப்படும்ன்னு அறிவிச்சிருக்காரு”

“ஓஹோ குட்.. அப்போ நானும் என்ன அப்பாவை இங்கயே சேர்த்துடுவேன். அப்போதான் ஆறு மாசத்திற்கு ஒருமுறை போய் பார்க்க முடியும், உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா? என் ஃபிரெண்டோட அப்பாவை சேர்க்க, கவர்மென்ட் முதியோர் இல்லத்திற்கு போயிருக்கான். அங்க அவங்க அப்பாவிற்கு, ஐம்பது வயசுக்கு இன்னும் ஆறு மாதம் இருக்குன்னு திருப்பி அனுப்பிச்சிடாங்க”

“அதுக்குதான் நான் பிரைவேட்ல சேர்த்துட்டேன். எங்க அப்பாவை நாற்பத்தைந்து வயசுலையே சேர்த்துட்டேன். என்ன குழந்தை கொஞ்சம் பெருசாயிட்டா, எங்க அம்மாவையும் சேர்த்துடுவேன். என்னதான் இருந்தாலும் நம்மள பெத்தவங்க, அவங்களை நல்ல முதியோர் இல்லத்தில தான் சேர்க்கனும். அது நம்ம கடமை”

“எனக்கு அவ்வளவு வசதி இல்ல. அதான் நான் கவர்மேன்ட்ல சேர்த்துட்டேன்”

“இப்போ நீ எங்க போற?”

“லைபிரெரி போறேன். பாய்…. சுசில்”

நூலகத்தில் புதிய தொழிநுட்பத்தில் படிக்கும் வசதி இருந்தது. அந்த திரையில் புத்தகங்களை புரட்டிக் கொண்டிருந்தான் பிஜோ. அப்போது நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதிய ஒரு புத்தகம் வந்தது. அதை படித்தான். அதில்….

“நகரத்தில் வாழும் சில மக்கள் தன் பெற்றோர்களை முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்து விடுகிறார்கள். இது போன்று தொடர்ந்தால், ஒரு காலத்தில் கிராமத்திலும் இந்த கலாச்சாரம் பரவிவிடும். இது தொடர்ந்தால், வருங்காலத்தில் குறிப்பிட்ட வயதில் பெற்றோரை முதியோரில்லத்தில் சேர்க்க வேண்டும் என்ற நிலைமை வந்து விடும்” என்பதையும், நம் கலாச்சாரம், கூட்டு குடும்பம் போன்ற பண்பாட்டு முறைகள் பற்றியும், அதில் நிறைய எழுத பட்டு இருந்தது. அதை படித்த பிஜோ, அவனின் பெற்றோரை வீட்டிற்கு அழைத்து வர, வேகமாக புறப்பிட்டான்.

அதை பார்த்து அரங்கம் முழுவதும் கைதட்டும் ஓசை அவ்வரங்கை அதிர செய்தது.

“மூன்றாமாண்டு படிக்கும் கல்லூரி மாணவர்கள், நடத்திய நாடகம் அருமையாக இருந்தது. இது நம் எல்லோருக்கும் ஒரு பாடம். நன்மை படிக்க வைத்து, நல்ல நிலைமைக்கு கொண்டுவர, நம் பெற்றோர்கள் எப்பாடு பட்டிருப்பார்கள் என்பதை, மனதில் வைத்து அவர்களை, நம் குழந்தையை போல் பார்க்க வேண்டும். இந்த நாடகத்தை போன்ற எதிர்காலம் உருவாக கூடாது என்ற உறுதி வேண்டும். வரும் காலம் முதியோர் இல்லமே இல்லாத காலமாக உருவாக, கூட்டு குடும்பமாக ஒன்று பட்டு வாழ வேண்டும்” என்று நாடகத்தில் நடித்த அனைவருக்கும் இந்த பரிசை அளிக்கிறேன்” என்றார் கல்லூரின் முதல்வர். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
எப்போதும் பரபரப்பாக இருக்கும் ‘தாமு பேன்சி’ கடையில் பம்பரமாய் சுழலும், கார்த்திக்கை அனைத்து வாடிக்கையாளர்களுக்கும் பிடிக்கும். காரணம் அவன் சிறுவன் என்றாலும், அனைவரிடமும் சிரித்து பேசி, வேகமாக செயல்பட்டு, அனைவரையும் கவர்ந்து வைத்திருந்தான். அவனின் முதலாளி தாமோதரன் உட்பட. கடையில் வேலை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
காலையில் எழுந்ததிலிருந்து, நண்பனின் திருமணத்திற்காக தயாராகி கொண்டிருந்தான் கமல். “அம்மா.... ம்மா..... என்னம்மா பன்றிங்க! சீக்கிரம் வாங்க. கல்யாணத்துக்கு நேரமாச்சு”” மகனின் குரல் கேட்க, வேகமாக புறப்பிட்டாள் பருவதம். திருமண மண்டபத்தில் புது மாப்பிள்ளை தோரணையில் சுழன்று கொண்டிருந்தான் கமலின் உயிர் தோழன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தொலைபேசி ஒலி எழும்ப, காவல் ஆய்வாளர் விக்ரம் ”ஹலோ யாரு பேசுறது?” “சார் நான் சுலூரிருந்து பேசுறேன். இங்க ஒரு டேட் பாடி கிடக்குது சார். நீங்க உடனே வரணும்” என தொலைபேசியின் மறுபுறத்திலிருந்து குரல். “சரி நீங்க யாரு? உங்க ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எனது சூழல், மனதில் இறுக்கம், இறுக்கத்தை மீறிய ஒரு நோக்கம். தன்னம்பிக்கை தான் எனது குறிக்கோள். மனதில் குறிக்கோளை சுமப்பது போல், என் உடம்பிலும் சுமக்கிறேன். ஆனால் நான் சுமக்கும் சுமைகள் எனக்காக அல்ல. என் குறிக்கோளை அடைவதற்காக உயிரை எடுக்கவும், ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வெவ்வேறு சமுகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டு, வெவ்வேறு சமுகத்தைச் சேர்ந்த காதல் இணையர் (ஜோடி). காதலை வென்று வாழ்க்கையை வெல்லப் போராடிக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு தடைக்கல்லாய் இருந்தவர்கள் இவ்விருவரின் சாதிச் சமுகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் பல இன்னல்கள் தரவே, ஊரின் எல்லையில் தங்கி வாழ்வை துவங்கினர். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
‘தமிழா!! தமிழா!! நாளை நம் நாளை’ என்ற பாடல் செந்திலின் கைபேசி அலாரம் ஒலித்தது. அலாரத்தை நிறுத்திவிட்டு, தினமும் செய்யும் நடைப்பயிற்சியை தொடர்ந்தான். காலையில் மழைத் தூரலில் நனைந்த படியே நடையை தொடர்ந்தான். செந்தில் ஒரு பத்திரிக்கையாளராக வேலை பார்க்கிறான். பெண்ணிய சுதந்திரம், ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“இவ்வளவு ஏன் அவசரம்! காலையில கொஞ்சம் நேரமாதான் எழுந்திருக்கிறது. சரியா சாப்பிடக்கூட நேரம் இல்ல உங்களுக்கு” என்று சமையல் அறைக்குள் இருந்து சத்தம் போட்டுக்கொண்டு இருந்தாள் ராணி. அதை கேட்டும் கேட்காமல் வேக வேகமாக புறப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான் வசந்த். “அப்பா, இன்னைக்கு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ராகுல் இரவு உணவு உண்ட பின்பு, அவன் வசிக்கும் அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு பின்புறம் உள்ள குளத்தை சுற்றி, சிறிது நேரம் நடப்பது வழக்கம். அதேபோல் அன்றும் நடக்க சென்றான். அந்த அடுக்குமாடியில் இரண்டாவது தளத்தில் தனியாக வசிக்கும் விசுவநாதன் ஆசிரியராக பணிபுரிபவர். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“இந்த விசயத்தை என்கிட்ட ஏன் மறச்சிங்க? என்னை நீங்க நம்பியிருந்தா கண்டிப்பா என்கிட்ட சொல்லியிருப்பிங்க. உங்க மனசுல நான் இல்ல. அதான் என்கிட்ட மறச்சிருக்கிங்க” தன் கணவன் ராஜாவிடம் கோபத்தில் வார்த்தைகளை கொட்டினாள் கோமதி. இவர்களுக்கு திருமணம் நடந்து இரண்டு வருடம் ஆயிற்று. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வேகமாக வாகனங்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் சாலையில், போக்குவரத்து சமிக்கை, தனது சிகப்பு விலக்கை காட்ட, அடுத்தடுத்து வந்த வாகனங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நிற்க, பாதசாரிகள் நடக்க அனுமதிக்கப்பட்டவுடன், ரேகா தனது குழந்தை கிரணுடன், சாலையை கடந்தாள். வாகங்களின் சத்ததிற்கு இடையில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஒரு குழந்தையின் மனம்
காமம் கரைகிறது
காற்றின் ரூபம்
கண்ணீரில் புன்னகை
வன்மச் சுவடுகள்
எங்கே என் காதல்
உன்னை காக்கும் நான்
இரவில் ஒரு நிழல்
மனதோடு பேசு
உயிர் கவசம்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)