உயிரோடு உறவாடு

 

மருமகள் தன்னை வசை பாடுவது பருவதம் காதில் விழுகிறது. பல தடவை மகனிடம் சொல்லியும் கேட்கவில்லை என பருவதம் சற்று மனவருத்ததுடன் இருந்தாள். மகன் வீட்டிற்குள் நுழைத்தார்.

“நான் உன் தங்கையை பார்த்துட்டு வரேன்ப்பா. அவள பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆச்சு. கண்ணுக்குள்ளயே இருக்கிறா” என்றாள் பருவதம். “சரி போயிட்டு வாங்கம்மா” என்றான். பருவதம் தன்னிடம் இருக்கும் சில துணிகள் எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு மகள் வீட்டிற்கு சென்றாள்.

”வாங்கம்மா எப்படி இருக்கிங்க. அண்ணா, அண்ணி, குழந்தைகள் எல்லாம் எப்படி இருக்காங்க” என்ற படியே அம்மாவை கையை பிடித்து உள்ளே அழைத்து சென்றாள் நிவேதா. “மாப்பிள்ளை நல்லா இருக்காரா? குழந்தைகள் எல்லாம் ஸ்கூல் போய்ட்டாங்களா? பெரிய மருமகளுக்கும் எனக்கும் ஒத்து வரமாட்டிங்கிது!! இந்த வீடு உன் பெயரில் தானே இருக்கு? அதனால திமிரா? என்று கேட்டு ஒரு முறை என்னை அடித்து விட்டாள். நான் உன் அண்ணனிடம் சொன்னேன். ஆனால் அவன் அதை அவளிடம் கேட்கவுமில்லை, பெரியதாக கண்டு கொள்ளவுமில்லை” என்று அழுதாள்.

அம்மாவின் அழுகையால் நிவேதாவின் கண்ணும் கலங்கியது. “இங்கு என் கூடயே இருக்கலாம்மா. ஆனால் என் மாமியார் எதும் சொல்லுவாங்களோன்னு பயமா இருக்கு” என்றாள் நிவேதா. “பரவாயில்லை, நீ உன் பொழப்ப பாருமா, நான் உன் சின்ன அண்ணா வீட்டிற்கு போறேன். குழந்தைகள் வந்தா பார்த்துட்டு போறேம்மா”. குழந்தைகளுடன் சற்று நேரம் பொழுதை கழித்தாள். “போயிட்டுவாரம்மா!! மாப்பிள்ளை வந்த சொல்லிடு” என்று தன் சின்ன மகன் வீட்டிற்கு புறப்பட்டாள் பருவதம்.

“டக் டக்” என கதவை தட்டுகிற சத்தம் கேட்ட கதவை திறந்தாள் வசந்தா. ”வாங்க அத்தை எப்படி இருக்கிங்க? அங்க எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க?“ என்றாள். “எல்லாம் நலந்தாம்மா” என்று நடந்தவற்றையெல்லாம் வசந்தாவிடம் கூறினாள் பருவதம். “அடப்பாவமே!! இவ்வளோ விஷயம் நடந்துருச்சா? அதான் சொன்னேன் நீங்க இங்கயே இருங்கன்னு, நான் பல தடவ சொன்னேன். ஆனா நீங்க தான் கேட்க மாட்டேன்டீங்க” என வசந்தா சொல்ல, “சின்ன வீடு, மகனுக்கும் வருமானம் கம்மி, அதான் உங்களுக்கு தொந்தரவு கொடுக்க வேண்டாம்முன்னு நினைச்சேன்“ பருவதம் கூறினாள். “அப்படியெல்லாம் இல்ல அத்தை எந்த கஷ்டம் வந்தாலும் என் குழந்தையை நான் பாக்காமா இருப்பேன்னா? அந்த மாதிரிதான் என் வீட்டுக்காரரை பெத்த தாய், உங்களை பார்க்க நாங்கள் கடமை பட்டுருக்கிறோம். சரி சரி! பாட்டிய இரண்டு பேரும் கொஞ்சியது போதும், வாங்க சாப்பிடலாம். என குழந்தைகளை கூப்பிட்டாள் வசந்தா. “உங்க பையன் வர நேரம் ஆகும். வாங்க அத்தை சாப்பிடலாம்” என்றாள். சாப்பாட்டு வேலை முடிந்தது. அனைவரும் பேசிக்கொண்டு இருந்தனர்.

போலிஸ்காரர் ஒருவர் வாசலில் “இங்க யாருமா வசந்தா? உங்களை ஜிஹச்க்கு இன்ஸ்பெக்டர் வர சொன்னார்” உடனை பதட்டத்துடன் வசந்தா ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்தாள். “உன் கணவன் சாலை விபத்தில் இறந்துவிட்டார். பிரேத பரிசோதனைக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறோம். போய் பாருங்கள். நீங்கதான் உடலை அடையாளம் சொல்லணும்” என்றார். கணவனை கட்டி அழுதாள் “இரண்டு குழந்தையுடன் என்னை தனியாக தவிக்க விட்டுட்டு போய்டீங்களே!!”என துயரம் தாங்காமல் கதறினாள். காரியம் அனைத்தும் முடிந்தது. சொந்தம் பந்தம் எல்லாம் சென்றுவிட்டார்கள். வசந்தா ஒன்னும் புரியாத நிலையில் இருந்தாள். பருவதம் வசந்தாவிடம் சென்று “இந்த மாதிரி ஒரு சுழ்நிலையில்தான் உங்க மாமா இறந்துட்டார். ஆனா நான் என் மனச தளர விடல, மூணு குழந்தைகளையும் வளர்த்து, ஆளாக்கி, கல்யாணம் செய்து வைத்தென். நீ மனம் தளராதே!! நான் உனக்கு துணையாக இருக்கேன்” என்று ஆறுதல் கூறினாள்.

வசந்தாவுக்கு அத்தையின் பேச்சு ஆறுதலாகவும், மன தைரியத்தையும் கொடுத்தது. வசந்தாவும் கடுமையாக உழைத்தாள். வீட்டிற்கு அருகில் இட்லி கடை ஒன்றை போட்டு நடத்தி வந்தாள். பருவதமும் அவளுக்கு உதவியாக இருந்தாள். குழந்தைகளை நன்றாக படிக்க வைத்தாள். நாளடைவில் பருவத்தின் உடல்நிலை மோசமாக ஆரம்பித்தது. ஒருபுறம் குழந்தைகள், வியாபாரம், மறுபுறம் அத்தையும் நன்றாக கவனித்து கொண்டாள். நாட்கள் நகர்ந்தது. குழந்தைகளின் படிப்பும் முடிந்தது. ஒரு நல்ல வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்தனர். வசந்தாவின் வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் வசந்தம் வீச ஆரம்பித்தது. பருவதத்தின் உடம்பு மிகவும் மோசமானது. பெரிய மருமகள், மருமகனும் பருவத்தை அவர்கள் வீட்டிற்கு கொண்டு செல்லவும், பருவத்தின் பெயரில் இருக்கும் வீட்டை கடைசி நேரத்தில் எழுதி வாங்கி விடலாம் என்றும் திட்டமிட்டனர்.

பெரியமகன், மருமகள், மகள், மருமகன் என அனைவரும் வசந்தா வீட்டிற்கு வந்தனர். வசந்தா அனைவரையும் வரவேற்றாள். சிறிது நேரம் கழித்து மருமகன் “அத்தையை நாங்கள் சிறிது நாள் எங்கள் வீட்டில் வைத்து பார்க்கலாம் என்று ஆசைப்படுகிறேன்” என்றார். உடனே பெரிய மருமகள் “இல்ல அண்ணா! இவ்வளவு நாள் வசந்தா கஷ்டப்பட்டு பாத்துகிட்டா. இப்பயாவது நான் பார்த்து கொள்ளலான்னு நினைக்கிறேன்” என்றாள். உடனே வசந்தா குறிக்கிட்டு “எனக்கு ஒன்னும் கஷ்டமில்ல அக்கா. அவங்க இங்கயே இருக்கட்டும். அத்தைக்கு விருப்பம் இருந்தாள் நீங்கள் கூட்டிகிட்டு போங்க!” என்றாள். “அப்போ அத்தைய இங்கேயே வைத்து அந்த வீட்டை எழுதி வாங்கலான்னு திட்டம் போடுறையா?” என்று பெரிய மருமகள் கேட்டாள். வசந்தா “அக்கா கொஞ்சம் பார்த்து பேசுங்க. அந்த வீட்டில் எனக்கும் பங்கு இருக்கிறது. ஆனால் அது எனக்கு வேண்டாம். அதுக்காக நான் ஒன்னும் அத்தைய பாக்கல. அத முதல்ல புரிஞ்சிக்கோங்க. அதை நீங்களே வைத்து கொள்ளுங்கள்” என்றாள்.

பருவதம் மெதுவான குரலில் “கொஞ்சம் நான் பேசுறத கேளுங்க! வசந்தா என்னை ஒரு குழந்தை போல பார்த்துக்கொண்டாள். எத்தனயோ கஷ்டத்திலும், என் மனம் நோகாமல் பார்த்துக்கொண்ட அவளை இப்படி தவறாக சொல்லாதீங்க. இன்னொரு ஜென்மம் இருந்தால் வசந்தா எனக்கு மகளா பிறக்கணும். எனக்கு எங்கும் வர விருப்பமில்லை. வசந்தாவின் கையில் தான் என் உயிர் போக வேண்டும்” என்றாள் பருவதம். இதை கேட்டதும் வசத்தாவின் கண்கள் கலங்கியது. ஓடிபோய் பருவதத்தின் காலை பிடித்து அழுதாள். “பக்கத்தில் வாமா” என்று கூப்பிட்டு, அவளுடைய தலையில் கையை வைத்து “நீ நல்லா இருப்பமா.”என்று ஆசிர்வாதத்துடன் உயிர் பிரிந்தது. “கணவனை இழந்த முதல் இன்று வரை எனக்கு ஒரு தாயாகவும், நலம் விரும்பியாவும் இருந்த உங்களை இழந்து விட்டனே!!..” என்று கதறினாள். “உயிரில்லா வீட்டை விரும்பி, உயிருள்ள மனிதர்களை நேசிக்காததை நினைத்து பெரியமருமகள் குற்ற உணர்வால் வருத்தினாள். பெற்றத்தாயை கவனிக்காததை எண்ணி பெரியமகனின் மனம் உறுத்தியது.

நம்மில் பலரும் உயிரற்ற பொருள்களின் மேல் கொண்ட ஆசையையும், அக்கறையையும், உயிருள்ளவர்களின் மீது காண்பிக்க தவறுகிறோம். மனித நேயம் மறந்து, மூடர்களாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். எனவே சுயநலம் விட்டு மனித நேய வளர்ப்போம். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
குமரன் தன் 35 வது பிறந்த நாள் கொண்டாடும் அதே நாளில், அவனால் நிறுவப்பட்ட குழந்தை தொழிலாளர் நலன் காக்கும் நிறுவனத்தின் பத்தாம் ஆண்டின் நினைவு நாளையும் கொண்டாட திட்டமிட்டிருந்தான். அந்நிறுவனத்தின் பணியானது குழந்தை தொழிலாளர்களை மீட்டு அவர்களின் நலன், படிப்பு, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வானம் கார்மேகத்துடன் காட்சியளிக்க, சில்லென்று தென்றல் காற்று வீச, சிறு மழைத் துளிகள் மண்ணில் விழ, காலை பதினோரு மணிக்கு மத்திய சிறைச்சாலையின் கதவு திறக்கிறது. சிறையிலிருந்து வெளியே வந்தார் செந்தில். “ஐயா பேருந்து நிலையத்திற்கு எந்த வழியில் செல்ல வேண்டும்” ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“வணக்கம் மேடம் நான் வைதேகி மேடத்த பார்க்கணும்”. “அவங்க வருவதற்கு ஒரு மணி நேரம் ஆகும் சார். நீங்க என்ன விஷயமாக அவங்கள பார்க்கணும்?” என்றாள் சாரதா. கொஞ்சம் தயங்கி சொல்ல ஆரம்பித்தான் பிரபு. “நான் ஏற்கனவே வைதேகி மேடம்கிட்ட போன்ல ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வேகமாக வாகனங்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் சாலையில், போக்குவரத்து சமிக்கை, தனது சிகப்பு விலக்கை காட்ட, அடுத்தடுத்து வந்த வாகனங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நிற்க, பாதசாரிகள் நடக்க அனுமதிக்கப்பட்டவுடன், ரேகா தனது குழந்தை கிரணுடன், சாலையை கடந்தாள். வாகங்களின் சத்ததிற்கு இடையில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“இவ்வளவு ஏன் அவசரம்! காலையில கொஞ்சம் நேரமாதான் எழுந்திருக்கிறது. சரியா சாப்பிடக்கூட நேரம் இல்ல உங்களுக்கு” என்று சமையல் அறைக்குள் இருந்து சத்தம் போட்டுக்கொண்டு இருந்தாள் ராணி. அதை கேட்டும் கேட்காமல் வேக வேகமாக புறப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான் வசந்த். “அப்பா, இன்னைக்கு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இரண்டாயிரத்து நூற்று பதினாறாம் வருடம் ஜனவரி முதல் தேதி புது வருட கொண்டாட்டத்தில் இருந்த சுசில், தன் நண்பன் பிஜோவிடம் கேட்டான். “ஹாய் பிஜோ!! உங்க அப்பா அம்மாவ போய் பார்த்தியா?” “நோ... சுசில். இன்னைக்கு பார்ட்டி இருக்கில்ல. அதான் போகல. அடுத்த விசேசத்துக்கு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ராகுல் இரவு உணவு உண்ட பின்பு, அவன் வசிக்கும் அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்கு பின்புறம் உள்ள குளத்தை சுற்றி, சிறிது நேரம் நடப்பது வழக்கம். அதேபோல் அன்றும் நடக்க சென்றான். அந்த அடுக்குமாடியில் இரண்டாவது தளத்தில் தனியாக வசிக்கும் விசுவநாதன் ஆசிரியராக பணிபுரிபவர். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“நாளைக்கு பொண்ணு பார்க்க வரோம்! ஆமாம். என் பையனுக்கு தெரியாது. அவனுக்கு தெரிஞ்ச கண்டிப்பா வரமாட்டான். பொண்ண நேர்ல பார்த்த, அவனுக்கு பிடிச்சிடும். நீ எல்லாம் ஏற்பாட்டையும் செய். பொண்ணு வீட்டிலையும் சொல்லிரு. நாளைக்கு வரோம்” என அலைபேசியை துண்டித்தாள் மரகதம். அந்நேரம் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பூமிக்கு பச்சை ஆடை அணிந்தது போல், பச்சை பசேல் என இருக்கும் நெல் வயலில், சிதறி கிடக்கும் பயிர்களை உண்ணும் பறவைகளின் சத்தம், நடக்கும் ஓரமெல்லாம் தென்னை மரத்தின் நிழல், அதனுடன் கூடிய குளிர்ந்த காற்று வீச, ரமேஷ் தர்மனின் வீட்டை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வெவ்வேறு சமுகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டு, வெவ்வேறு சமுகத்தைச் சேர்ந்த காதல் இணையர் (ஜோடி). காதலை வென்று வாழ்க்கையை வெல்லப் போராடிக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு தடைக்கல்லாய் இருந்தவர்கள் இவ்விருவரின் சாதிச் சமுகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் பல இன்னல்கள் தரவே, ஊரின் எல்லையில் தங்கி வாழ்வை துவங்கினர். ...
மேலும் கதையை படிக்க...
என்னை துண்டிய அவன்
வா வா என் தேவதையே!!!
கருவோடு என்னை தாங்கிய….
உயிர் கவசம்
உன்னை காக்கும் நான்
எங்கே என் தலைமுறை
இரவில் ஒரு நிழல்
குங்குமச்சிமிழ்
மண்வாசம்
வன்மச் சுவடுகள்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)