வாழக் கனவு கண்ட வசந்திக்கு…!

 

என்னைப் பொறுத்தவரையில் வாழ்வில் என்றுமே மீண்டும் கிடைக்காத ஒரு வாழ்க்கை அனுபவம்தான் பாடசாலைப் பருவமும், பல்கலைக்கழக வாழ்க்கையும்.
பாடசாலை வாழ்வு அநேகமாக எல்லாருக்கும் இருக்கும். ஆனால் பல்கலைக்கழக வாழ்வு மிகச் சிலருக்குத்தான் கிட்டும். அத்தகைய பாக்கியசாலிகளில் இருவர்தான் வசந்தியும் ஆனந்தனும்.

இவர்கள் இருவரும் கொழும்புப் பல்கலைக்கழக விஞ்ஞான பீடத்தில் தான் முதல் முதல் சந்தித்தார்கள். ஆனந்தன் இரண்டாம் ஆண்டு மருத்துவ மாணவன். வசந்தி விஞ்ஞானம் முதலாம் வருடம். இப்போதெல்லாம் இந்த “ராக்கிங்’ என்ற விடயம் மிகக் கடுமையாக இல்லாவிட்டாலும் அங்கும் இங்கும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இத்தகைய ராக்கிங்கின் போது வசந்தி சில 2 ஆம் வருட மாணவிகளிடம் சிக்கி விழித்துக் கொண்டிருந்தாள். இந்த சம்பவத்தைப் பார்த்தபோது என்னவோ ஏதோ தெரியவில்லை. வசந்தி மீது ஆனந்தனுக்கு அனுதாபம் ஏற்பட்டது. அவளைக் காப்பாற்ற நினைத்த ஆனந்தன் அவளுடன்தான் பேச வேண்டுமெனக் கூறி அவளை அப்பால் அழைத்துச் சென்றான்.

அவனுடன் கதைக்க வசந்திக்கு பயமாகத்தான் இருந்தது. இருந்தாலும் அவன் அவளது பேர், ஊர் மற்றும் சில சாதாரண விடயங்களை பேசிவிட்டு கெம்பசுக்குள் இப்படி தனியாக அலைய வேண்டாமென எச்சரித்து விட்டு சென்றுவிட்டான். அவனுக்கு நன்றி கூறினாள் வசந்தி. அதன் பின்னரும் சில சமயம் சந்தித்துக் கொண்டவர்கள் ஏற்கனவே பழக்கத்தில் “”ஹலோ” சொல்லிக் கொண்டனர். இவர்களது “ஹலோ’ விரைவில் நட்பாக மாறி பின் காதலாக மலர்ந்தது.

ஐந்து வருட காலத்தில் அவர்கள் பட்டப்படிப்பை முடித்துவிட்டு தொழிலும் செய்யத் தொடங்கி விட்டார்கள். அதன் பின்னர்தான் தம் காதலையும், திருமணம் செய்யப் போவதாகவும் பெற்றோரிடம் கூறினர். ஆனந்தன் கொழும்பையும் வசந்தி மட்டக்களப்பையும் சேர்ந்தவர்கள். வசந்தியின் பெற்றோர் இதனை விரும்பாவிட்டாலும் மணமகன் டொக்டர் என்ற படியால் பின் சம்மதித்தனர். இரு வீட்டாரும் கூடிப் பேசி தினமும் குறித்தனர். விவாகம் நிலை பெறுவதற்கு சில தினங்களே இருந்தன. திருமணத்தை அவர்கள் வழக்கப்படி பெண் வீட்டினரே மட்டக்களப்பில் நடத்துவதென தீர்மானித்திருந்தனர்.

இந்த சில வாரங்களில் திருமண வீட்டார் இருவருமே திருமண ஏற்பாடுகள் செய்து உழைத்துக் களைத்துப் போயிருந்தார்கள். இன்னும் மூன்று தினங்களே மீதமிருந்தன. ஆனந்தனைப் பொறுத்த அளவில் அவனது நண்பர்கள் சிலர் மிக உதவியாக இருந்தனர்.

கடந்த மூன்று நாட்களாகவே அவர்கள் இரவில் கொஞ்சமும் தூக்கமின்றி உழைத்தனர். மறுநாள் காலை 10 மணியில் இருந்து 12 மணி வரையில் இருந்த சுபமுகூர்த்தத்தில் அவர்கள் திருமணம் நடக்க நிச்சயிக்கப்பட்டிருந்தது.

வெள்ளனவே அவர்கள் மட்டக்களப்பை சென்று அடைந்துவிட வேண்டுமென்று முனைந்த போதும் பல்வேறு இறுதி நேர வேலைகள் அவர்கள் பிரயாணத்தைத் தாமதப்படுத்திய வண்ணமே இருந்தது.

இறுதியில் இரவு சுமார் 2 மணியளவிலேயே அவர்கள் இரண்டு மோட்டார் வண்டிகளில் புறப்பட்டனர். குடும்பத்தினர் ஒரு வாகனத்திலும் மணமகனான ஆனந்தனும் மற்றும் அவனது நண்பர்கள் சிலர் மற்றுமொரு வாகனத்திலும் புறப்பட்டனர். ஆனந்தன் அவனது மிக நெருங்கிய நண்பனான ரவிச்சந்திரன் என்ற ரவியின் வாகனத்தில் பிரயாணம் செய்தான். வாகனம் ரவியினுடையதால் அவனே வாகனத்தை ஓட்டிச் சென்றான். அவனும் கூட கடந்த சில தினங்களாகவே தூங்காமல்
கொள்ளாமல் உழைத்தவன் தான். அடுத்த நாள் மிக அதிகாலையில் அவர்கள் மட்டக்களப்பை அண்மித்துக் கொண்டிருந்தனர்

ஆனந்தன் பிரயாணம் செய்த காரில் இருந்தவர்களில் வாகனத்தை ஓட்டிய ரவியைத் தவிர எல்லோரும் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தனர். ரவிக்கும் கூட தூங்கி விடுவோமோ என்ற சந்தேகம் இருந்தது. எனினும் இன்னும் கொஞ்ச தூரம் தானே என்று வாகனத்தின் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினான். சில கணங்களில் தடால் என பெரிய சத்தம் கேட்டது. ரவி ஓட்டி வந்த கார்முன்னே காணப்பட்ட பெரிய வாகை மரம் ஒன்றில் மோதி பேரிருள் சூழ்ந்திருந்தது. ரவிக்கு அக்கணத்தில் நித்திரை ஏற்பட்டு தன்னையறியாமலேயே வாகனத்தை ஒட்டி விட்டான்.

ஆனந்தனையும் மற்றவர்களையும் மற்ற வாகனத்தில் வந்தவர்கள் மட்டக்களப்பு வைத்தியசாலையில் அனுமதித்தனர். ரவியின் நிலை மிகக் கவலைக்கிடமாக இருந்தது. ஆனந்தனின் காலில் பலமாக அடிப்பட்டிருந்தது. அவ்விருவரையும் உடனே கொழும்பு பெரியாஸ்பத்திரிக்கு மாற்றம் செய்யநேரிட்டது. ஆனந்தயினதும் வசந்தியினதும் கனவுகள் நிமிடங்களில் கலைந்து போயின. இந்த ஐந்து வருடங்களில் வாழ்க்கை தொடர்பான எத்தனை திட்டங்களை தீட்டியிருந்தனர்.

குழந்தை பெறுவது அவர்களுககு என்னை பெயர் வைப்பது, தமக்கென அழகிய வீடொன்றை அமைப்பது…. எல்லாமே காற்றில் கறைந்து போய்விட்டன. ஒரு மிகச் சிறிய தவறு தான் இதற்குக் காரணம்.

சில தினங்களாகவே நித்திரை விழித்து வேலை செய்த ரவிக்குப் பதில் வேறொருவராவது வாகனத்தை ஓட்டியிருந்தால் இதனைத் தவிர்த்திருக்கலாம். இது ஒருவரது உயிருக்கு மட்டுமல்ல, வாகனத்தில் பயணம் செய்த அனைவருக்கும் உயிராபத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியது.

ஆனந்தன் வருவான் வருவான் எனக் காத்திருந்த வசந்திக்கு ஆனந்தனின் நிலை தெரிந்தபோது அவள் கண்ணீர்க் கடலில் மூழ்கிப் போனாள். 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
1983, ஜூலை 29ஆம் திகதி. அந்த நாளை மறந்து விட வேண்டுமென்று எத்தனை தினங்கள் நான் நித்திரையின்றி உழன்றிருக்கின்றேன். என்னை, என் குடும்பத்தை சின்னாபின்னமாக சிதைத்த நாள். என் நெஞ்சைக் கீறி, என் கனவுகளைக் கலைத்து, என் கற்பனைகளை மண்ணோடு மண்ணாக்கி இப்போதும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நான் அந்த தாதியர் பயிற்சிக் கல்லூரியில் இரண்டாம் வருடத்தில் கல்வி பயின்று கொண்டிருந்தேன். எங்களுக்கு மனோவியல் தொடர்பில் விரிவுரை எடுக்க வருபவர் ஒரு மனோவியல் பேராசிரியர். ஆரம்பத்தில் எங்களுக்கு அவரைக் கண்டால் பயமாக இருக்கும். அவரது இறுக்கமான முகத்தோற்றம் அவர் ஒரு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எங்கள் நண்பர் கூட்டத்தில் மிகவும் அப்பாவித்தனமானவன் என்று நாங்கள் கருதியது விசுவைத் தான் . ஆனால் அவன் இப்படி ஒரு காரியத்தை செய்திருப்பான் என்று நாங்கள் கனவிலும் கருதவில்லை . நாங்கள் கல்விப் பொதுத்தராதர உயர்தரப் பாடப் பரீட்சை எழுதிவிட்டு பெறுபேறுகளுக்காக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“ஐயோ, அம்மா, யாரும் இல்லியா. வலி தாங்க முடியலையே, யாராவது வாங்களே” கலையரசி பிரசவவலி தாங்க முடியாமல் கத்தித் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் போட்ட அலறல் அந்த ஆஸ்பத்திரி வார்ட்டை மாத்திரமன்றி வெளியிலும் கேட்டு பலரையும் அதிரவைத்தது. அது வலியால் துடிக்கும் ஒரு குரலாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
இந்த உலகத்தில் எல்லாரையும் விட எனக்கு ரொம்ப பிடித்தது அம்மாவைத் தான். அம்மா என்றால் எனக்கு அப்படியொரு கொள்ளைப் பிரியம். நான் தூங்கும்போது அம்மாவுடன் ஒட்டிக்கொண்டுதான் தூங்குவேன். அவளது முதுகுப்புறம் ஒட்டிக்கொண்டு, வலது கையால் அவள் வயிற்றை இறுகக் கட்டிக்கொள்வேன். சிலவேளை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கௌசிக் பதினெட்டு வயதே நிரம்பிய பட்டுப்போன்ற அழகுத் தோற்றமுள்ள இளைஞன். துடிப்பும் சுறுசுறுப்பும் கல்வியில் ஆர்வமும் காட்டிய அவன் ஒரு நாள் விளையாட்டுப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த போது திடீரென மயங்கி விழுந்தன. வெளியில் கடும் வெயில் வேறு சுட்டெறித்துக் கொண்டிருந்தது. அவனை விளையாட்டு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அதிகாலை ஐந்து மணி நாற்பத்தைந்து நிமிடங்கள். அன்றைய காலைப்பொழுது இன்னமும் முற்றாகப் புலர்ந்திருக்கவில்லை. அன்றிரவு பெய்த மழையின் ஈரம் இப்போதும் பாதையில் சேற்றுப்பசையாய் பிசு பிசுத்துக் கொண்டிருந்தது. கொழும்பில் இருந்து மலை நாட்டை நோக்கிச் செல்லும் பிரதான ரயில் வண்டியான உடரட்டமெனிக்கேயைப் பிடித்து விட ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவள் வசந்தனை சந்தித்தபோது அவனிடம் தன் எல்லா துன்பங்களையும் கவலைகளையும் கொட்டி அழுது தீர்த்து விடவேண்டும் போல் தோன்றியது. அவ்வளவு ஒரு உணர்ச்சிப் பிரவாகம் அவளுள் பொங்கிப் பிரவகித்தது. இந்த இரண்டு மாதங்களில் அவள் அனுபவித்த துன்ப துயரங்களை வேறு எந்தப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நீர்கொழும்பு நகரத்தைத் தாண்டி ஒரு ஒதுக்குப்புறமான அமைதியான சூழலில் அமைந்திருந்தது அந்த கிறிஸ்தவ பாடசாலை. அது கிறிஸ்தவர்கள் செறிந்து வாழும் பிரதேச மாதலால் அந்த பாடசாலையிலும் கிறிஸ்தவ பிள்ளைகளே அதிகம் படித்தனர். அன்று பாடசாலை ஆரம்பமாகி முதலாவது நாள். நான்காம் தரம் பூர்த்தி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நிரோசன் மிகத்துடிதுடிப்பான சின்னக் குட்டிப்பயல். இருந்த போதும் அவன் அம்மா அவன் சிறுவனாக இருக்கும் போதே இறந்து போய்விட்டபடியால் அவனது சுறுசுறுப்பு பாதி அடங்கிப் போய்விட்டது. அவன் அம்மா இல்லாத பிள்ளையாக இருந்ததால் அவனது அப்பா அவனை இரட்டிப்புக் கவனமெடுத்து கண்ணும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கருஞ் ஜூலையின் கொடும் நினைவுகள்
மனோவியல் பாடம்
காதலுக்கு நிபந்தனை
இது என்ன வாழ்க்கை!
அன்பை பங்கு போடுபவர்கள்
நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்
சொந்த மண்ணின் அந்நியர்
கலைந்து போன உறவுகள்
ஜேன் டீச்சர் ஒரு தேவதைதான்
வெற்றியை பெற்றுத்தருவது வேறொன்றுமில்லை

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)