பாசத்தைத்தேடி

 

கூட்டம் இல்லாத இடமாய் நீண்ட தூரம் நடந்து ஒரு கட்டு மரத்தின் பக்கம் பிரியாவும் பிரபுவும் ஒதுங்கி இருந்தனர். அவர்கள் அந்த இடத்தை தேர்ந்தெடுத்தது, மற்றவர்களைப்போல் இருளை சாதகமாக்கிகொள்ள அல்ல. அப்படியோரு நல்லவன் பிரபு. அதுதான் அவன் மீது பிரேமை கொள்ள காரணமாயிற்று. பிரியாவிற்கு நல்லதோர் நட்பு நாளடைவில் காதலாயிற்று. கடந்த மூன்று மாதங்களாக அது தொடர்கிறது, தொடர்ந்தாலும் இருவருமே நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்ததினால் ஒருவரையொருவர் தொட்டு பேசுவதுகூட கிடையாது.

“எதுக்கு அதைரியப்படுற பிரியா, நம்ம கல்யாணம் நிச்சயம் நடக்கும்”.

“பிரபு, இந்த வார்த்தையை உங்கம்மால்ல சொல்லணும். எனக்கென்னவோ பயமா இருக்கு. என்னைப் பார்த்ததும் உங்கம்மா வேண்டாம்னு சொல்லிடுவாங்களோன்னு பயமாயிருக்கு”.

“ப்ச்,சுததபேத்தல் இது, நான்தான் உன்னை காதலிக்கிறதை முன்பே சொல்லியிருக்கேனே, உன்னை அழைச்சுகிட்டு போறதே ஒரு பார்மாலிட்டி தான். எங்கம்மாவைப்பற்றி உனக்குத் தெரியாது. அவங்க ரொம்ப தங்கமானவங்க. அப்ப…நான் கிளம்பட்டுமா?. மூஞ்சியை சீரீயசா வச்சுக்காம, சிரிச்சுகிட்டு விடை கொடு பார்க்கலாம், கமான்”.

கஷ்டப்பட்டு சிரித்தபடியே, “சீ யூ. வெள்ளிக்கிழமை பார்க்கலாம்” என்றாள். இருவரும் பிரிந்தனர்.

பிரியாவிற்கு ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. அந்த அம்மாவுக்கு சம்மதம் என்றால் உடனே நம் தந்தையை தானே பார்க்கணும். அதை விட்டு என்னை ஏன் அழைத்து வரச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஒரு வேளை சினிமாவில் வருவது மாதிரி தன்னை அழைத்து மிரட்டி, பணத்தை கொடுத்து ஒதுங்கி போயிடுன்னு சொல்லவா?. இப்ப போவதா?. வேண்டாமா?.

ஏன் நாமாக கற்பனை பண்ணிக்கொள்ளவேண்டும்?. பிரபு சொன்னதுபோல் அவர்கள் நல்லவர்களாகவும் இருக்கலாமே.

குழப்பத்திலேயே நாள் போனது தெரியவில்லை.

காலிங் பெல் சப்தித்தது.

ஓடிப்போய் பார்த்தாள் பிரியா. பிரபு நின்றிருந்தான்.

“என்ன பிரியா இது, எத்தனை நேரம்தான் காத்திருப்பது?. அதான் வந்துட்டேன். புறப்பட்டு சீக்கிரம்”.

“உங்களுடனேவா?”.

“பயப்படாதே, தெரு முனையிலேயே இறக்கிவிட்டுடுறேன். ஒரு ஐந்து நிமிடம் கழித்து நீ வா. என்ன சரியா?”.

“சரி, புறப்படுங்கள்”.

சொன்னபடியே முனையிலேயே இறக்கிவிட்டு புறப்பட்டான் பிரபு.

அந்த காட்சியை மாடியிலிருந்து பார்த்தாலும், மகன் வருவதற்குள் ஒன்று தெரியாதது மாதிரி அன்னபூரணி அவசரமாக இறங்கி வந்து ஹாலில் உள்ள டி,வியை ஆன் பண்ணிவிட்டு எதிரில்
அமர்ந்துகொண்டாள்.

பிரபு நிலை கொள்ளாமல் உள்ளுக்கும், வெளிக்குமாக அலைந்தது பார்த்து உள்ளுக்குள்ளேயே நகைத்து கொண்டாள் அன்னபூரணி. பிரியா வந்ததும் வாசலிலேயே நிறுத்திவிட்டு உள்ளே ஓடிவந்தான்.

“பிரபு ,என்னப்பா இது, ஏன் எத்தனை பரபரப்பா ஓடிவரே..என்ன விஷயம்?”, நடித்தாள் அன்னபூரணி.

“அம்மா …..வந்து …நான் சொன்னேன்னே, அந்த பிரியா வந்திருக்காம்மா”.

“ஓ, அவளா?. உள்ளே கூப்பிடு”, அலட்சியமாக சொன்னாள்.

”பிரியா, வாவா “, குதுகலத்தோடு கூப்பிட்டான். தலை குனிந்து தயக்கத்துடன் உள்ளே நுழைந்தாள் பிரியா.

“சும்மா உட்கார், இது நம்ம வீடுதான்”, தன்னையறியாமல் சந்தோசத்தில் கூவினான் பிரபு.

பிரியா எங்கே உட்கார்ந்து விடுவாளோ என்ற பயத்தில் அன்னபூரணி கொஞ்சம் கடுமை காட்டி பேசினாள்.

“பிரபு, நீ சற்று வெளியே இரு,கூப்பிட்டது வரலாம்”, கட்டளை இட்டாள்.

அவள் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டு, அசடு வழிந்தபடியே வெளியே போனான்.

நாம் நினைத்தபடியே தான் நடக்கப்போகிறது. எதற்கும் தைரியமா க இருக்கவேண்டும். நினைத்துக்கொண்டாலும் பிரியாவுக்கு வியர்வை வழிந்தது பயத்தில்.

“என் பையனை உனக்கு எத்தனை நாளா பழக்கம்?”.

“மூன்று மாதமாக”, தணிந்தே வந்தது பதில்.

“ஏன் வேறு பையனே கிடைக்கவில்லையா?”.

அந்த வார்த்தையில் தொனித்த பரிகாசத்தை உணர்ந்ததும், துப்பாக்கி குண்டுகள் போல சீறீக்கொண்டு வந்தன பிரியாவின் வார்த்தைகள்.

“நல்ல மனசை பார்த்து வரதுதான் காதல்”.

“உன் பெற்றோருக்கு இந்த விஷயம் தெரியுமா?”.

“எங்கள் வீட்டில் சம்மதித்து விட்டார்கள்”.

“அதுக்கு காரணம் இருக்கு. பெரிய இடத்து பையன் என்றால் மறுப்பு சொல்லவா போகிறார்கள்?”.

“போதும் நிறுத்துங்க, நீங்க சொல்ற பணம் எங்கிட்டேயும் இருக்கு. நான் எங்கப்பாவுக்கு ஒரே பெண். என் சொத்துக்காக என்னை மணக்க ஆயிரம் பேர் போட்டி, ஆனால் நான் உங்க மகனை விரும்பறேன். அதற்கு காரணமே நீங்கதான்”.

“நீ என்ன சொல்றே”, அதிர்ந்து போய் கேட்டாள் அன்னபூரணி.

“ஆமாம்மா, ஸ்கூல் படிப்பு முடிச்ச கையோடவே அம்மா போய்ட்டாங்க. அப்பாவோட வேதனை இப்படி அப்படின்னு சொல்ல முடியலே. நான் கூட வேதனையை அடக்கிகிட்டேன். தாய்பாசத்தை
முழுமையா அனுபவிக்காதவள் நான். உங்க மகன் என்னை சந்திக்கும் போதெல்லாம் உங்கள் அன்பையும் பாசத்தையும் பற்றித்தான் பேசுவார். அந்த மாதிரி அன்பையும் பாசத்தையும் வச்சுக்கிட்டிருக்கிற தாய் கிடைக்கிறதுக்கு ஒவ்வொரு மகனு மகளும் எத்தனை தவம் செஞ்சுருக்கனும்னு நினைப்பேன். எனக்கும் அந்த மாதிரி தாய் கிடைக்கணும்னா, இனி அது முடியாது. ஆனால் அந்த மாதிரி ஒரு மாமியார்…மாமியாரும் தாய் மாதிரிதானே, எனக்கு வேணும்னு ஏங்க ஆரம்பித்தேன். எதிர் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அதன் விளைவுதான் நட்போடு பழகின உங்க மகன் கிட்டே காதலை வளர்த்துகிட்டேன். அந்த அதிர்ஷ்டம் எனக்கு இல்லேன்னு இப்ப புரிஞ்சுகிட்டேன். பரவாயில்லே…அந்த நினைவே எனக்குப் போதும், நான் வரேன்”.

அவள் பதில்களினால் எண்ணங்களினால் தன் போலி வேடத்தை கலைந்த அன்ன பூ ரணி, “பிரியா, உன்னை டெஸ்ட் பண்ணத்தான் அப்படி பேசினேன். நீதான் இந்த வீட்டு மருமகள்..பிரபு ..இங்கே வா. மச மசன்னு நிக்காம, இந்த மாதத்திலேயே ஒரு நல்ல நாள் பார்க்கச்சொல்லி நம்ம ஜோசியர் கிட்டே சொல்லு போபோ”.

பிரியா அன்னபூரணி காலிலே விழ, அவளை ஆசிர்வதித்தால் அன்னபூரணி.

“அம்மா, உங்களிடம் மரியாதை குறைவாக பேசி இருந்தால், தயவு செய்து மன்னித்து விடுங்கள்”.

“பிரியா, உன்னை டெஸ்ட் செய்வதாக எண்ணி, நான்தான் கொஞ்சம் அதிகப்படியாகவே பேசிட்டேன். நீதான் என்னை மன்னிக்க….”, குறுக்கிட்டால் பிரியா.

“அம்மா நீங்க பெரியவங்க, அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க. உங்களை மாமியாரா அடைஞ்சதுக்கு நான் பெருமை படறேன்”.

“போதும், மாமியாரும் மருமகளும் செம் சைடு கோல் போட்டால் என் பாடுதான் திண்டாட்டம்”, என்று பிரபு ஜோக்கடிக்க மாமியாரும் மருமகளும் அதை ரசித்து கலகலவென் சிரித்தனர்.

பிரபுவின் குதுகளத்தில், பிரத்யேகமாக ஒரு குறுகுறுப்பு துள்ளிக்கொண்டிருந்தது. காதல் பழுத்து, கனியானதால் இருக்கலாம்.

- தின பூமி மங்கையர் பூமி – 28-1-1997 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
சரவணனுக்கு ஏக்கமாக இருந்தது யாராவது ‘மணி என்னவாகிறது?’ என்று கேட்கும் பொழுது இடது கையை உயர்த்திப் பார்த்து மணி சொல்லும் மற்ற மாணவர்களை பார்க்கும்பொழுது அவனுக்கு ஏக்கமாக இருக்கும். அவன் வகுப்பில் அவனைப் போல் ஒன்றிரண்டு பேரைத் தவிர மற்ற மாணவர்கள் எல்லோருமே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கண்ணாடி முன் நின்ற மாலதி ஒரு தடவைக்கு இரு தடவையாக முகத்துக்குப் பவுடரை ஒற்றிக் கொண்டாள். நெற்றியில் உள்ள ஸ்டிக்கர் பொட்டை சரி செய்து கொண்டாள். புடவை ப்ளீட்ஸை ஒழுங்குபடுத்தி, மேலே அடுக்கிப் பின் பண்ணிக் கொண்டாள். கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துத் திருப்திப் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“வீரம்மா, ஆத்தா சொன்னதுக்காக நி சம்மதிக்கனும்னு அவசியமில்ú. உன் நிஜமான அபிப்ராயத்தை சொல்லலாம். நான் அதற்காக வருத்தப்படுவன் அல்ல, அதை நீ புரிஞ்சுக்கணும்...” வாய்க்காலில் முகம், கை கால்களை கழுவிக்கொண்டு தலையில் கட்டியிருந்த துண்டை அவிழ்த்து முகத்தைத் துடைத்தபடியே சொன்னான் மருது. சாப்பாட்டுத் துôக்கை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கண் விழிக்கும் போது காலம் அழகாய்த்தானிருந்தது பூரணிக்கு. வழக்கம்போல பம்பரமாக ஆடி, ஓடி உழைத்து மகனையும், மகளையும் கல்லுhரிக்கு அனுப்பிவிட்டு ஓய்வெடுக்க நினைக்கையில்தான் - காலிங்பெல் சத்தத்துடன் அவளைக் கலங்கவைக்கவே வந்தது ஏர்மெயில் தபால் ஒன்று. நயம் துலங்கும் பொன்னின் மெருகைப்போல் கையில் எடுக்கும்போதே, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“என்னம்மா சொல்றே?” ராமதாஸ் கேட்டான். “பின்னே என்னடா? ஒவ்வொருத்தன் ஒரு மணி நேரத்துக்கு நுhறு, ஐம்பதுன்னு வாங்கறான்கள். நீ என்னடா என்றால் தம்படி இல்லாமல் ஓசிக்கேஸ்களுக்காக உயிரைக் கொடுக்கிறே. இதுகளும் ஓசின்னதும் கரெக்டா ஐந்து மணிக்கே வந்துடறதுகள். ஆதாயம் இல்லாமல் எதுக்கு இதுகளைக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வீடு இரண்டு பட்டுக்கொண்டிருந்தது சுந்தரம்தான் ‘லுhட்டி’ அடித்துக் கொண்ருந்தான். சாமிநாதன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார் சுந்தரம். அவர் அழைப்பில் என்னதான் மந்திர சக்தி இருந்ததோ தெரியவில்லை சுந்தரம் விளையாட்டை நிறுத்தி விட்டு அப்பாவிடம் ஓடி வந்தான். அவர் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு தொங்கினான். அப்பாவின் முகத்தில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வேலய்யன் காரை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனும் எத்தனையோ இடங்களில் வேலை செய்திருக்கிறான்! இது மாதிரி முதலாளியைப் பார்த்ததே இல்லை. பார்க்க மோட்டாவாக இருந்தாலும், முதலாளி பொன்னுரங்கத்திற்குத்தான் எத்தனை குழந்தை மனசு! வீட்டிலும் அவனுக்கு அதிக வேலை இல்லை. செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவதும், ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பெர்சனல் செக்ஷன் புஷ்பா பரபரப்பாகப் பஞ்சமியின் ஸீட்டுக்கு அருகில் வந்தாள். “ஏய், பஞ்சமி, உனக்கு போன் வந்திருக்கு, கால் மணி நேரத்திலே மூணு கால் ஆச்சு ஆபீஸ் பூராவும் தேடறோம். எங்குமே அகப்படாத நீ எப்படி ஸீட்டிலே இப்ப... க்வீக் போ, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வாசலில் வந்து நின்றவளை ‘வா’ வெனச் சொல்லக் கூடத் தோன்றவில்லை ராமசர்மாவுக்கு. அவளைப் பார்த்ததுமே பத்துவருட நினைவுகள் தொடர் நிகழ்ச்சியாகத் தோன்றின மனக்கண்முன். சிவகாமி அவர் வீட்டிற்கு வந்தபொழுது இருபது வயதுதான் இருக்கும். வெட வெடவென உடல்வாகு, சிவந்த நிறம் கரப்பான் பூச்சியைக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
"ஏய் ,பவுனு ....மண்ணெண்ணெய் வாங்க கொடுத்த காசை கோயில் உண்டியல்ல போட்டியா?" ஆக்ரோசமாகக் கத்தினான். அவள் மச்சான் முருகேசன். "என்னய்யா பேசுறே? போன மாசம் உடம்பு முடியாம வீட்ல உழுந்து கிடந்தியே ...அப்பா நீ நல்லாயிரணும்னு வேண்டிகிட்ட நேர்த்திக்கடன். அதை தீர்த்தது தப்புங்கிரியா?" "நேர்த்திகடனை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கைக்கடிகாரம்
மனவேலிகள்
முறைமாமன்
தீக்குச்சிகள்
பணம் வந்தால்
பொறுமை கடலினும் பெரிது
ஜடை
குறுக்கீடுகள்
வெளிச்சத்தின் நிழல்
கடலுக்கு போன மச்சான்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)