காதல்

 

அடுக்குமாடிகள் முளைத்து இருந்த திட்டிப் பகுதியைத் ‘திவைத்தா’ என்றார்கள். அது ஓஸ்லோவின் புறநகர்ப் பகுதியில் அமைந்திருந்தது ஒரு திட்டியாக, எண்ணைக்காசு வந்தபின்பு நோர்வேயில் எழுந்த மாடிவீடுகள் அங்கு வானை முட்டுகின்றன. இலங்கையிலிருந்து பயத்தைக் காட்டி வெளிநாட்டிற்கு வந்த நாங்கள் இங்கு இருந்த வளத்தைக் கண்டு பூரித்துப் போய்விட்டோம். இந்தா நாடுதிரும்புகிறோம் என்ற கதை மலையேறிப் போய்விட்டது. இப்போது இங்கே கல்லறை தேடுபவர்களின் தொகை அதிகரித்துவிட்டது. மனித சுபாவம் அப்படித்தான். மன்னித்துக் கொள்ள வேண்டும். வேலை செய்து வரி கட்டி வாழ்வதில் தமிழர்கள் ஒன்றும் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்பது மட்டும் பெருமைதான். கடனட்டையைக் களவு செய்து அனைத்துத் தமிழர்கள் முகத்திலும் அடிக்கடி கரிபூசி விடுகிறார்கள் என்பதும் உண்மை. தமிழன் என்கின்ற ஒரு இனம் இருக்கிறது என்பதை உலகிற்குக் ஏற்றுமதி செய்தபெருமை மட்டும் அல்ல அதையே எங்கள் அடையாளமாய் கொண்ட பெருமை எமக்கே உரித்தானதுதான். கால ஓட்டத்தில் எங்கள் பெருமைகள், அடையாளங்கள் அஸ்திவாரம் இல்லாது கட்டப்பட்ட கோட்டைகளான அந்தரம் செல்விக்கு வருவது உண்டு.

திவைத்தா ‘சொப்பிங் சென்றர்’ அந்த திட்டிக்கு ஏறும் அடிவாரத்தை வழிமறித்துக் கொண்டு நின்றது. நிலத்திற்கு கீழ் ஓடும் ‘இரும்பு வண்டிகளின் ‘ நிலையம் அதற்கு கீழே இருந்தது. பிரதான வீதி இந்தத் திட்டியின் அடிவாரத்தின் கரையோரமாகப் நீண்டு கொண்டு இருந்தது. பிரதான வீதியை மனிதர்கள் பாதுகாப்பாய்க் கடப்பதற்கு பாலம் கட்டப்பட்டு இருந்தது.

பரமேஸ்வரன் என்கின்ற பரமேஸ்சும் கலைச்செல்வி என்கின்ற செல்வியும் திவைத்தா சென்றருக்குள் தமது காருடன் நுளைந்தார்கள். காரைத் தரிப்பிடத்தில் விட்டுவிட்டு கட்டடத்திற்குள் புகுந்தார்கள். கதவு தானாகத் திறந்து வாழைப்பழத்திற்கு புகைஅடிப்பது போல வெப்பக் காற்றை அடித்து அவர்களை உள்ளே அனுப்பி வைத்தது. விடுப்பு பார்ப்பது செல்விக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று. அவள் கண்களில் அப்படியான காட்சிகள் எப்போதும் தட்டுப் பட்டுவிடும். ‘ வெல்றில் ‘ போய்க் கொண்டு இருந்த பரமேஸின் கையைப் பிடித்து இழுத்தவள்…

‘அங்க பாருங்க அப்பா அதுகளை ‘ என்றாள். பரமேஸ் அவள் காட்டின திசையில் பார்த்தான். அங்கே ஒரு பதினேழு வயது மதிக்கத்தக்க தமிழ் பெண் ஒருத்தி நோர்வே இளைஞ்ஞனோடு இதழோடு இதழ் வைத்து முத்தமிட்டுக் கொண்டு இருந்தாள்.

‘இதில என்ன அதிசயம் இருக்குது? ஏன் உனக்கு அப்பிடி வேணுமே?’ பரமேஸ் குறும்பாகச் செல்வியைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

பரமேஸை முறைத்த செல்வி, ‘உங்கட புத்திய மாத்தேலாது’

‘ஏன் உன்ரபுத்தி மாத்திரம் நல்ல புத்தியா இருந்திருந்தா காந்தியின்ர குரங்குமாதிரியெல்லே நீ வந்து இருக்கோணும்’ என்றான்.

‘ஏன்னப்பா நான் கண்ணால கண்டதைக் கதைக்கிறது கூடத் தப்பே?’

‘நீ கதைக்கிறதுக்கு அதில என்ன அப்பிடித் தப்புக் கண்டிட்டாய்?’

‘இல்ல ஒரு தமிழ் பெட்டையா இருந்து கொண்டு இப்பிடி வெட்கமில்லாமல் செய்யிறதே?’

‘அப்ப வேற இனத்திற்கு இருக்கிற உணர்ச்சி எல்லாம் எங்கட இனத்திற்கு இருக்கக் கூடாதே? தமிழ் பெட்டைக்கு மாத்திரம்தான் வெட்கம் இருக்கோணுமே? யாழ்பாணத்தில பஸ்சுக்க சிங்களப்பிள்ளையே கிஸ் பண்ணுகினம்?’

‘நீங்கள் எல்லாத்துக்கும் இடக்கா கதைப்பீங்கள் அப்பா’

‘நான் என்ன இடக்கா கதைக்கிறன்… உண்மையைத்தானே சொல்லுறன்.’

‘அதுக்கு தமிழ் பெட்டை ஒண்டு இப்பிடிச் செய்யிறதையும் நியாயப் படுத்திறதே?’

‘அவளை யாரடி தமிழ் பெட்டை யெண்டு சொன்னது?’

‘நீங்கள் என்னப்பா கதைக்கிறியள்?’

‘தமிழருக்கு பிறந்தா தமிழ் பெட்டையா இருக்கோணும் எண்டு கட்டாயமே? உந்தப் பிள்ளையளுக்குத் தாய்மொழி நொஸ்க். தெரிஞ்ச கலாச்சாரம் நோர்வே காலச்சாரம். சிந்திக்கிறது நொஸ்க்கில… தோலும் பெயரும் தமிழர் எண்டு சொன்னா அவை தமிழராகி விடுவினமே? சொந்த மொழி தமிழா இருந்து, யாழ்பாணக் கலாச்சாரத்தில கட்டுப்பாடா வளா்ந்த குஞ்சுகள் தானோடி பஸ்சுக்க கட்டிப்பிடிக்குதுகள். பிறகு நீ இங்க கட்டுப்படுத்தத் தேவையில்லை எண்ட காலச்சாரத்தில வளர்ந்ததுகளைப் பார்த்து வாயை ஆவெண்டுறா’

‘உங்களோட கதைக்கேலாது. வாங்க நாங்க வந்த அலுவலைப் பார்ப்போம்’

‘எங்களோட கதைக்கேலாதோ, இல்லாட்டி உங்கட கதையில நியாயம் இல்லையோ?’

‘வாயப் பொத்திக் கொண்டு வறியளே அப்பா’

‘எல்லாரும் இப்பிடித்தாண்டி வெருட்டப் பார்க்கிறியள்’

அன்று சனிக்கிழமை. கைகாலை நீட்டி நிமிர்ந்து கொஞ்சம் அலுப்புத்தீர படுத்துவிட்டு பரமேஸ் காலைச் சாப்பாடு சாப்பிடு வதற்கு வந்திருந்தான். செல்வி ஏதோ கவலையாக தலைக்குக் கைகொடுத்தவண்ணம் யோசனையில் இருந்தாள். பரமேஸ் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல்,

‘என்னடி கொப்பற்ற கப்பல் கிட்டங்கியில கவுண்டமாதிரி இருக்கிறாய்?’ என்றான்.

‘உங்களுக்கு ஒழுங்காகப் பிள்ளைய வளர்க்கத் தெரியாது, உந்த நக்கலுக்கு மாத்திரம் குறையில்லை.’

‘இப்ப அதையும் எங்கட தலையில கட்டியாச்சே?’

‘எதை?’

‘பிள்ள வளர்க்கிறதை’

‘ம் கிளிச்சியள்’

‘செரி இப்ப சொல்ல வந்ததைச் சொல்லு… இல்லாட்டி அதையும் மறக்கப் போறா’

‘கவின் வெளியால போயிட்டான்’

‘செரி அவன் நெடுக வீட்டுக்க இருக்க முடியுமே? போட்டு வரட்டும். அதுக்கு இப்ப என்ன?’

‘உங்களுக்கு பச்சை வாழைத்தாராட்டம் மூளை. எல்லாம் சொன்னாத்தான் விளங்கும்’

‘நான் என்ன ‘ஐன்ஸ்டைன்’னே சொல்லாமல் கொள்ளாமல் பிரபஞ்சம் பற்றி வழங்கிக் கொள்ள. பத்துதரம் கம்பரமாயனத்திற்கு கருத்துச் சொல்லித் தாந்தாலே பதினெராவதுதரம் அதுக்கு என்ன அர்த்தம் எண்டு தெரியாமல் நிண்டு முழிப்பன். இப்ப நீ விசயத்தைச் சொல்லு’

‘அவர் தன்ர சாரஸ்த்த (பெண்நண்பி) வீட்ட போறார். படம் எல்லாம் பார்த்திட்டு இரவுக்குத்தானாம் இங்க வருவினமாம்.’

‘ஓ’

காதல் செய்யப் போவதாகச் சொல்லிவிட்டுப் போகும் உரிமையும் தைகிரியமும் இவர்களுக்கு இருக்கிறது. பரமேஸ்சுக்கு தான் சிறிய வயதில் களவுகளவாய் மதிலால் சுமியை எட்டிப்பார்க்க… ஆரடா அது எட்டிப் பார்க்கிறது என சுமியின் அப்பா கத்த… பரமேஸ் பயத்தில் சைக்கிளால் விழுந்து அறிவு ,மூச்சு இல்லாமல் கிடக்க… சுமியின் அப்பாவே வாழியோடு தண்ணியை கொண்டு வந்து அவன்மேல் ஊற்றி ‘இனி இந்தப்பக்கம் வந்தியெண்டா அறுத்துப் போடுவன்’ எண்டு கலைத்தது இன்னும் நியாபகம் இருக்கிறது. அங்கே அப்போது காதல் செய்வது குற்றம். செய்தாலும் அதை வெளிக்காட்டுவது அதைவிடக் குற்றம். வெளிக்காட்டினாலும் சேர்ந்து திரிவது அதைவிட அவமானம். இப்போது யாழ்பாணத்தில்…?

இங்கு அது எல்லாம் தலைகீழாக இருக்கிறது. அப்படிச் செய்யவிட்டால் பிள்ளைக்கு ஏதாவது குறை இருக்கிறதோ என மருத்துவரிடம் அனுப்பிப் பரிசோதிக்க ஆலோசனை வழங்குகிறார்கள்.

‘என்ன இப்ப வாயடைச்சுப் போச்சே’ இவ்வளவு கவலையிலும் பரமேஸ் பதில் சொல்ல முடியாது தெண்டாடியது செல்விக்கு ஒரு வித சந்தோசத்தைக் கொடுத்தது.

‘இதில என்ன அதிசயிக்க இருக்குது’

‘ஐயோ இதுகளோட நான் என்னெண்டு சீவியம் நடத்துறது’

‘இல்ல இப்ப யாழ்பாணத்திலேயே… எங்களுக்கு எல்லாம் இந்த அதிஸ்ரம் இருக்கேல்லை எண்ட வெப்பியாராமாக்கும் உனக்கு’

‘உந்த பாட்டை நிப்பாட்டுங்க இப்ப. அவனுக்கு ஆகப் பதின்னாலு வயசுதான் ஆகுது…’

‘அப்பிடித்தான் யாழ்பாணத்திலும்…’

செல்வி மேசையில் இருந்த அப்பிளைத் துாக்கி பரமேஸை நோக்கி ஏறிந்தாள்.

- தினக்குரலில் பிரசுரிக்கப்பட்டது. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
வேலை முடிந்து அலுப்பு அவனைப் பிடித்து உலுப்பச் சுகுமாரன் சுரங்கரதத்தில் வந்தான். இன்று வெள்ளிக்கிழமை. இந்த நாள் வருவது பலருக்கும் மிகவும் சந்தோசம் தரும் ஒரு நிகழ்வு. ஆனால் வந்த வேகத்தில் அது போய்விடுவதுதான் மிகவும் துக்கமான உண்மை. இருந்தும் காலம் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அந்தப் பிண்டம் அதன் விருப்பின்றி அதன் மூலத்தின் தேவையில், விருப்பில், இயற்கையின் உந்தலில் வயப்பட்ட காமக் கிளற்சியில், கண்மூடித்தனமான வேகத்தில், அவசர அவசரமாகப் பூமியில் வந்து பிறந்தது. பிறந்த அந்தப் பிண்டத்தின் மூளையில் கேட்காமலே சில கேள்விகள், இரசாயனத்திற்கும் மின்சாரத்திற்கும் ஏற்படும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
forestகரும்பச்சைச் சுனாமி அலைகள் வானைமுட்ட எழுந்ததான அடர்ந்த செழிப்பான காடு. வானளவா உயர்ந்த காட்டின் உச்சியில் குளிர்ந்து போகும் வெண்ணிற முகில்களின் தூக்கம். அது அந்தக் காட்டிற்கு வெண்ணிற ஆடை போர்த்தியதான கோலம். பரந்த காட்டின் கரைகளில் சில வரண்ட பகுதிகள். அவை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கோள் விசும்பை நோக்கி வளரும் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்து இருந்தும் அதற்கே என்று வாங்கிய பெரியதொரு பூச்சாடியில் அதை வீட்டிற்குள் கொலுவிருத்தினாள். அரம்பையின் எண்ணம் வேறாகியது. இலங்கையில் இருந்து அதைக் கடத்திக் கொண்டு வருவதற்குச் செய்த பிரயத்தனம் சங்கீதாவின் நினைவில் வந்து போயிற்று. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
உலகத்தையும் அதன் இயற்கையையும் ஆண்டவன் அருளுடன் படைத்து, அதில் ஆதாமையும், ஏவாவையும் அழகான விருத்திக்குப் படைத்து, துணைக்கு அதே இயற்கையை மேலும் விருத்தியாக்கித் தாவரங்களையும், மிருகங்களையும், பறவைகளையும், கடல் வாழ் உயிரினங்களையும் பேரியக்கமாக அவர்களைச் சுற்றி ஆண்டவன் படைத்தான் என்கின்ற ஆன்மீகம் சார்ந்த ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சங்கர் ‘நொஸ்க்’ வகுப்பிற்குப் பிந்திவிடுவேன் என்கின்ற தவிப்பில் மின்னல் வேகத்தில் வழுக்கும் பனியில் சறுக்கும் நடனம் பயின்ற வண்ணம் சென்றான். சில காலம் பின்லான்ட்டின் வடக்குப் பகுதியிற் குடியிருந்த பழக்கத் தோஷத்தில் வந்த நல்ல பயிற்சி அது. பின்லான்டை நினைத்த பொழுது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நான் தொலைக்காட்சியை வெறித்தேன். கடல் போன்று றோஜாக்களை அற்பணித்து மக்கள் கவலையைச் சொரிந்தனர். பேதங்கள் மறந்து மக்கள் பின்னிப் பிணைந்தனர். தங்கள் மார்பில் சன்னம் துளைத்ததாய் அவர்கள் புழுவாய் துடித்தனர், துவண்டனர், கண்ணீர் சிந்தினர், கவலையில் மூழ்கினர். அன்பால் வெறுப்பை வெல்லுவோம் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தென் நாடுடைய சிவனே போற்றி எந்நாட்டவர்கும் இறைவா போற்றி போற்றி என்பது எப்படியோ சிவலிங்கத்தின் மனதில் சுயம்பு லிங்கமாகத் தோன்றிவிட்டது. நம்பிக்கை அற்ற சிவலிங்கத்தின் மனதில் நம்பிக்கை விதையாக விழுந்து சட்டென்று ஒரு கணத்தில் ஆழமாகப் புதைந்து கொண்டது. இத்தினை நாளும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நன்றியுள்ள, என்றும் நம்பிக்கையான நட்பிற்கு அடையாளம் நாய்? விசுவாசத்தின் மறுபெயராகப் பூலோகத்தில் அவதாரமாகிய வைரவரின் வாகனம். ஐந்தரை அறிவு படைத்தாலும் ஆறறிவை மிஞ்சிய அற்புதம். சுந்தரன் சிறுவனாக இருந்த போது குட்டி நாய் ஒன்று அவன் வீட்டில் வளர்ந்தது. அதனுடன் கலையில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
நேசன் ‘றேமாத்தூசன்’ கடைக்குள் தனது கழுவும் வண்டிலைத் தள்ளிக்கொண்டு அதன் பின்பகுதிக்குச் சென்றான். அங்கிருந்துதான் கழுவத் தொடங்க வேண்டும். அது ஒரு பெரிய நீட்டான கடை. கடைசிப் பகுதியில் மதுவகையில் தொடங்கி முன்னோக்கிச் செல்லச் செல்ல பால், பழரசம், தயிர். வெண்ணை, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவனே அவனைப் பார்த்து…
அநித்தியம்
இனி எந்தக்காடு…?
சங்கீதாவின் கோள்
சாத்தான்கள்
தாரணி
ஊத்தொய்யா
கூத்தனின் நரகம்
வப்பு நாய்
கர்ண வேஷம்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)