கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 13

 

‘‘ஊறுகாயா நான்?’’

கையலக் கண்ணாடியில முகத்தைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்த பவானிக்கு, கூடவே தனபாலு முகமும் தெரிய ஒரு வேளை நம்மளத் தேடி அவரு வீட்டுக்கே வந்துட்டாரோனு திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தா. அங்க பழைய கூரையும் செல்லரிச்சுப் போன மண் சுவரும்தான் இருந்தது. வாசத் திண்ணையில உக்காந்திருந்த அவளோட ஆத்தா வெள்ளச்சி, ‘‘பாம்புலுக்கும் வெயில்ல கெடந்து வேவுத கழுதைக்கு சொவுடன (அலங்காரம்) என்ன வேண்டிக் கெடக்கு?’‘னு முணுமுணுத்ததைக் கேட்டதும் பவானிக்கு சிரிப்பாணி அள்ளுச்சு.

‘வெய்யில்ல கெடந்து வேவுத கழுதையா?’ அவ தன்னோட அடிவயித்தைத் தொட்டுப் பார்த்துக்கிட்டா. சின்ன மொதலாளியோட வாரிசு அவ வயித்துக்குள்ள வந்து ரெண்டு மாசமாகிடுச்சு. இன்னும் ஒரே மாசத்துக்குள்ள அவளை தன்னோட பொண்டாட்டியாக்கிக்கிறதா சொல்லியிருக்கார். அப்ப இந்த ஆத்தா நெஞ்சடைச்சு செத்தாலும் செத்துப் போவா. அதுக்கு முந்தியே நம்ம மொதலாளிகூட பழகுற விஷயத்தைச் சொல்லிரணும். உதுரத்தோட உதுரமா, நமக்குள்ள அவரு உசுரு வளருதயும் சொல்லிரணும்னு நினைச்சவளுக்கு திடுதிப்புன்னு ஒரு விசாரம் சூழ்ந்துக்கிடுச்சு.

இந்த ஒரு மாசமாவே தனபால் அவளைப் பார்க்கல. என்னதான் வானத்தையும் பூமியையும் சாக்கி வெச்சு ‘நீதேன் என் பொண்டாட்டி’னு அவ தலையில அடிச்சு சத்தியம் செஞ்சிருந்தாலும் அவனோட மாடி வீடும் படிப் பும் அவளை பயமுறுத்திக்கிட்டேதேன் இருந்துச்சு.

வழக்கமா அவங்க சந்திக்கிற ‘ஓடைக்கரை, மாந்தோப்பு, மலையோரத்து சில்லோடை’னு எல்லா இடத்தையும் போய்ப் பார்த்துட்டு வந்தா. அதுலயும் போன வெள்ளிக்கிழமை அவனுக்குப் பிடிச்ச கலர்ல புதுச் சேலையும், லவுக்கையும் போட்டுக்கிட்டு, காடு, கரை மொத்தமும் தேடிட்டு, வெறுத்துப்போய் வியர்வையில நனைஞ்ச சேலையையும் லவுக்கையையும் கழட்டி அடுக்குப் பானைக்குள்ள பொதிய வெச்சா.

இனி அவன் வந்த பெறகுதேன் அதை எடுத்துப் போடணும்கற நினைப்போட வெளிய வந்தவ, ஆத்தா தன்னை குறுகுறுனு பார்க்கவும், மனசு கும்மரிச்சம் போட்டுச்சு. இவகிட்ட இப்பவே விஷயத்தை சொல்லிருவமா..னு யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்குறப்பவே வேலாண்டி கெழவன் வேகமா தெக்குப்புறம் திரும்பு றதைப் பார்த்தவளுக்கு சும்மா இருக்க முடியல.

‘‘ஏ.. சீயா (தாத்தா) எந்த கோட்டயப் புடிக்க இப்படி வேகமா போறீரு?’’னு கேக்க.. அவரு திரும்பிப் பார்க்காமலே பதிலைச் சொன்னாரு.

‘‘தாயீ பவானி.. நீ எடக்குப் பண்ணுத. ஆனா நானு நெசமாலுமே கோட்டயப் புடிக்கத்தேன் போறேன்!’’னாரு.

‘‘என்ன சீயான் சொல்லுதீரு?’’

‘‘சின்ன மொதலாளிக்கு கல்யாணம் நடக்கப் போவுதில்ல. ஒரு மாத்தைக்குத் தொடுத்து அங்க வேலைக்கு வரச் சொல்லிட்டாக. வேல மட்டுமில்ல. தாளிப்பு வாசத்தோட நித்த சாப்பாடும் அங்கனதேன்’’னு அவர் சொல்லிட்டுப் போக, இவ மனசுக்குள்ள தேள் கொடுக்கைத் தூக்கிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அப்பவும், ‘ஒருவேளை நம்மளை கல்யாணம் செஞ்சுக்கிறத்தேன் ஏற்பாடு பண்ணுறாராக்கும்’னு நினைச்சவ, சீயானை கூப்புட்டு நிறுத்துனா.

‘‘சீயா.. உம்ம மொதலாளிக்கு வார பொண்டாட்டிக்கு எந்த ஊருனு சொல்லலயே..’’

‘‘இந்தக் கெழவங்கிட்ட அதையெல்லாம் சொல்லுவா களா தாயீ.. ஆனா அவுக பேச்சு, வார்த்தையிலருந்து பொண்ணுக்கு ஊரு மருதையின்னு தெரியுது..’’

இத்தனை நேரமும் அவ மனசுக்குள்ள இருந்த தேள் கொட்டியே கொட்டிடுச்சு. வலியால துடிச்சவளுக்கு கண்ணுக்குள்ள இருட்டு வரவும், அங்க இருந்த படப்பு மறைவுல உக்காந்தா. கொஞ்சம் முன்ன பூசியிருந்த பவுடரும், பொட்டும் வியர்வையில அழிஞ்சு, அவ முகத்தை அசிங்கப்படுத்துச்சு.

மெள்ள எந்திரிச்சா. வீட்டுக்குப் போக மனசில்ல. முதலாளியோட தோப்புக்கு நடந்தா. வெய்யில் காத்தைத் துரத்திவிட, அனலாக் கொளுத்துச்சு. அடிவயித்துல வலி சாட்டையா கொடுக்கவும், அவளால நிக்கக்கூட முடியல. தென்னை மரத்தை அண்டக் கொடுத்து உக்காந்தா.

தூரத்துல கடகடனு சிரிப்புச் சத்தம் கேக்கவும் நிமிர்ந்து உக்காந்தா. இது முதலாளியோட சிரிப்புத்தேன். அவ பக்கத்துல இருக்குறப்ப வெல்லாம் அவரு அப்பிடித்தேன் சிரிப்பாரு. பவானிக்குக் கொஞ்சமா தெம்பு வந்தது. சிரிப்புச் சத்தம் வந்த திக்கைப் பார்த்து ஓடுனா. அவளோட சின்ன முதலாளியேதேன். கூடவே நாலஞ்சு இளவட்டங்க வெள்ளையும் சொள்ளையுமா..

இவளைப் பார்த்ததுமே ‘‘ஏய் பவானி’’னு கையை ஆட்டுனவன் தன் சேக்காளிககிட்ட திரும்பிச் சொன்னான்.. ‘‘நானு சொல்லல.. ஊறுகான்னு! அது இவதேன்..’’

அவங்க இவளைப் பார்த்துக்கிட்டே சொன்னாங்க.. ‘‘உப்பும், ஒரப்புமான ஊறுகாயத்தேன் தொட்டு இருக்கே..’’

அவங்களோட கேலியும், பேச்சும், ஊசி முனையான பார்வையும் கண்டு கூசிப் போனா இவ. அடிவயித்தோட சுமையை நினைக்கவும், வயிறு தாள முடியாம வலிச்சது. வரப்புல வந்துக்கிட்டிருந்த தனபால் முன்னால போய் வழியை மறிச்சுக் கேட்டா.

‘‘மொதலாளிக்குக் கல்யாணமின்னு பேசிக்கிடுதாக..’’

‘‘அட!’’னு ஆச்சரியப்பட்டான் தனபால். ‘‘நானே ஒனக்கு சொல்லணுமின்னு இருந்தேன். நல்லவேளை ஒனக்கே தெரிஞ்சு போச்சு. என் கல்யாணத்துல ஒனக்கும் ஒரு பட்டுச் சீல எடுக்கச் சொல்லியிருக்கேன் பவானி’’னு சொன்னான்.

அவ திகிலடிச்சுப் போய்ட்டா. ‘‘என்னது பட்டுச் சீலயா? அப்போ என்னையே கட்டிக்கிடுதேன்னு எங்கூட ‘பேசி, பழகி’ இருந்ததெல்லாம்..’’

இப்பவும் கடகடனுதேன் சிரிச்சான் தனபால்.

‘‘நானு சொன்னதையெல்லாம் நம்பிட்டயா பவானி. ஒண்ணு தெரிஞ்சுக்கோ பவா.. நானு ஒனக்கு மட்டும் சத்தியம் செஞ்சி கொடுக்கல. ஒங்க ஊரு வெடலப் பொண்ணுக நாலஞ்சு பேருக்கு சத்தியம் செஞ்சி கொடுத்திருக்கேன். என்ன.. அந்தக் காலத்துல எங்கப்பா.. அதேன் உங்க பெரிய முதலாளி.. சத்தியம் செய்யாமலே உன்னய மாதிரி வீட்டுப் பொம்பளைகள தொட்டு இருக்காக. இப்ப காலம் மாறிப் போச்சில்ல.. அதேன் நாங்க சத்தியம் செஞ்சிட்டு உங்கள தொட்டோம்..’’னான்.

‘‘அப்ப.. அப்ப..’’ன்ன பவானியால பேச முடியல. மூச்சு இழுத்துச்சு.

‘‘பவானி ரொம்ப மூச்சு அடக்காத. பொட்டுனு போயிரப் போற. நாம சாப்பிடுறப்ப கடைசியா தயிர் சோத்துக்கு ருசிக்காக ஊறுகாயத் தொட்டுக்குவாங்கள்ல.. அப்படித்தேன் நானும் உன்னைத் தொட்டுக்கிட்டேன். அதுக்காக ஊறுகாய வயிறு நிறைய சாப்பிட முடியுமா? நீ ரொம்பத்தேன் உன் மனசுக்குள்ள ஆசைய வளர்த்துட்டே. போ! போயி உன் குடிசைக் காரன் எவனாவது உன்னைக் கட்டிக்க கிடைக்க றானான்னு பாரு’’ன்னதும் புலியா சீறுனா பவித்திரா.

‘‘மொதலாளி.. சத்தியம் நின்னு கொல்லும். ஆனா, சட்டம் இப்பவே உங்கள கேக்கும். நானு போவ வேண்டியது என் குடிசைக்கு இல்ல. உங்களுக்கு எதிரியா ஒரு இன்சுபெக்ட்ரு இருக்கார்னு சொல்லுவீகளே.. அந்த போலீசு டேசனுக்கு’’னு சொன்னவ, சூறாவளிக் காத்தா டவுனைப் பார்த்து ஓடுனா. வெயிலுக்காக அடங்கியிருந்த காத்து, வீசத் தொடங்குச்சு.

- ஜூலை 2006 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
கொலுசுக்காரி! பெத்த மக ரஞ்சனியை நினைச்சாலே வேதாசலத்துக்கும், அவர் பொண்டாட்டி ராசம்மாவுக்கும் ரொம்பப் பெருமையா இருந்துச்சு. அழகும் அறிவும் ஒரு எடத்துல சேந்தமான இருக்காதுனு சொல்லுவாங்க. ஆனா, ரஞ்சனி பொட்டுவம் கணக்கா அம்புட்டு அழகா இருந்தா. கனிஞ்ச மாம்பழம் கணக்கா நெறமும், மல்லிகைப்பூவ ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பொய்ச்சாமி! அமாவாசை நெருங்க நெருங்க கோகிலிக்கு மனசு கெடந்து அடிச்சுக்கிட்டது. புருசன் அமுதராசு எல்லாத்துலயும் கெட்டிக் காரனாத்தேன் இருக்கறான்னு நினைச்சப்போ, அவளுக்குப் பெருமையாத்தேன் இருந்துச்சு. கல்யாணமாகி இந்த ஒரு வருசத்துல அவளை வெடுக்குனு ஒரு வார்த்தைகூட சொன்ன தில்லை. ரெண்டு பேரும் கவுறும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ஆண்களெல்லாம் எப்போதும் மணமகனாக
பவுனு பரிதவித்துக் கொண்டிருந்தாள். இன்றைக்கு இருக்கும் தம்பதிகள் எல்லாம் எவ்வளவோ புத்திசாலியா இருக்காங்க. இல்லாவிட்டா, என்னைப்போல மூணு புள்ளைக, அதுவும் பொம்பள புள்ளைகளா பெத்துப்போட்டு, கண்ணுக்கு உறக்கமும் இல்லாம, நெஞ்சுக்கு நிம்மதியுமில்லாம இருப்பனா? என்று நினைத்து, நினைத்து வேதனைப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பவுனுக்கு அவ்வப்போது ...
மேலும் கதையை படிக்க...
சோலையனுக்கு முப்பத்தி மூணு வயசுக்கு மேல ஆகிடுச்சு. தன்னோட இளமையை தாங்கிக் கிட்டுத்தான் கல்யாணத்துக்கு காத்திருக்கான். ஆனா, அவனுக்கு பொண்ணு கொடுக்க நெனக்கற வங்க எல்லாருமே, அவன் ஆத்தா சங்கம்மாளை நெனச்சு பயந்துபோயி பதினாறு அடிக்கு அந்தப் பக்கம் ஓடோ ஓடுனு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பட்டணத்தில் பெரிய படிப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த ரங்கநாதனின் ஒரே செல்ல மகன் பாண்டியனுக்கு, சொந்த ஊருக்கு வரவே மனசில்ல. ஆனா, காலேசு படிப்பு முடிஞ்சி போச்சு. அவன் அய்யா வேற கடுதாசிக்கு மேல கடுதாசியா போட்டு அவனை வரச் சொல்லிக்கிட்டிருக்காரு. ஊருன்னு சொன்னாலே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வைத்தி ரொம்ப முரடன். எடுத்ததுக்கெல்லாம் அடிதடிதேன். அதுலயும் பொம்பளைகன்னா அவனுக்கு ஒட்டுன தூசிதேன். எங்கேயாவது பொம்பளைக கொஞ்சம் சத்தமா பேசிட்டா போதும்.. ‘‘ஏய்.. என்னடி வாயீ.. பொம்பளையின்னா ஆம்பளைக சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு இருக்கணும்’’னு அவள அதட்டுறதுமில்லாம, அவ புருசன்கிட்ட ‘‘ஏலேய்.. அப்படியே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அல்லி ராச்சியம்! தன் மகளைப் பார்த்து பார்த்து, சீதா பூரிச்சுப் போனா. கனிஞ்ச எலந்தைப் பழத்தைப்போல ஒரு நெறம். சின்ன செப்புவாய், உருட்டை உருட்டையான காலும் கையுமா.. அது நிமிசத்துக்கொருதரம் அழுறதும் சிரிக்கிறதுமா வேடிக்கை காட்டுறதைப் பார்க்க நிஜமாவே கொடுத்து வைச்சிருக்கணும். ஆனா, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அம்மான் மகன் மகேந்திரன் முடுக்க, கேப்பைக் கருதின் வரப்பினூடே ஓடினாள் செங்கா. ‘‘இந்த சில்லாவில நீ எந்த மூலைக்கு ஓடிருவே?’’ என்று கேட்டவாறே மகேந்திரன் அவளை விரட்டிக்கொண்டு வந்தான். சின்னஞ்சிறுசுகள்! எங்கும் சந்தோஷம் பூத்துக் கிடந்தது. வரப்பின் மேல் தன் கட்டுப்பாட்டை கடந்து ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தன் பொண்டாட்டி கவிதாகூடப் பேசி ஏழெட்டு நாளைக்கு மேல ஆச்சி என்பதை நினைத்தபோது, சரவணனுக்கு நெஞ்சு கனத்தது. பகலில்கூட அவ்வளவாக தெரியவில்லை; இரவில்தான் தனிமைப் பட்டுப் போன வெறுமையிலும், வெக்கைத் யிலும் அவன் தவியாய்த் தவித்தான். சண்டை வந்ததற்குக் காரணம் சின்ன விஷயம்தான்.. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
விருந்து ‘‘இன்னைக்கு உன் அயித்தயும், அவ மவனும் நம்ம வீட்டுக்கு வராகளாம். ஆனா, அவுக வாரது நமக்கு தெரியக் கூடாதுனு ரொம்ப ரகசியமா வச்சிருக்காகளாம். ஆனாலும், எம் மேல உருத்தா (பிரியமா) இருக்கற ஆளு வந்து சொல்லிப் போடுச்சி”னு ஆத்தா பஞ்சு சொன்னதைக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 16
கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! -12
ஆண்களெல்லாம் எப்போதும் மணமகனாக
கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 18
கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 2
சிறகு பிடுங்கிய மனிதன்!
கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 14
கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 1
கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 11
கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 15

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)